Stakeholder in an Environment for Contemporary Art

Dort (Das Museum) / Hier (Die Künstler) / Warum?

2011-02-13T20:39:00.003+01:00

Dort (Das Museum)

Hier (Die Künstler)

Warum?

During a memorial night for artist Bernd Lohaus I recreated one of the first works I ever saw of him, by taping up the passage between the museum part and the cafetaria part of the M_HKA Museum of Contemporary Art in Antwerp, Belgium.
I wrote the above text on the floor, along with "Bernd, der Kampf geht weiter".

20 I 2011 - Bernd Lohaus memorial @ M_HKA, Antwerpen, Belgium.

Zullen er in Vlaanderen 2020 nog kunstenaars zijn?

2010-06-06T10:28:00.002+02:00

Het NICC en VOBK, respectievelijk belangenbehartiger van de beeldende kunstenaars en de organisaties beeldende kunst, nodigen ons, kunstenaars, uit om naar het Cultuurforum 2020 van minister Joke Schauvliege in de Gentse Vooruit te komen op 7 Juni 2010. Tijdens dit evenement zullen deze organisaties hun visie op het cultuurbeleid van minister Schauvliege uit de doeken doen.

In een identiek standpunt op de websites[1] van beide organisaties uiten ze voornamelijk hun bezorgdheid over het recent door de minister ‘bevroren’ gedeelte van de subsidies voor projecten en rechtstreekse subsidies aan kunstenaars in 2010.

Op de website[2] van het Cultuurforum 2020 is evenwel al een uitvoeriger reactie van VOBK binnengelopen. Als ‘Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst’, en als kunstenaar heb ik daar enkele opmerkingen bij:

In een eerste punt vragen de organisaties om een grondige evaluatie van het Kunstendecreet. Vreemd, want een evaluatie van dit decreet is er reeds geweest. En zelfs meer: de organisaties hebben toen kosten, moeite noch beïnvloedingssferen gespaard om ervoor te zorgen dat netelige aspecten over de vergoeding van kunstenaars (werknemers zoals voorzien in de wet op het kunstenaarsstatuut of zelfstandigen voor diegenen die daar voor kiezen) weggemoffeld werden.

Vervolgens wordt in punt twee de oude koe der professionalisering nog maar eens uit de gracht gehaald. Organisaties “dienen elk op hun niveau voldoende middelen ter beschikking te hebben om hun veldpositie op een professionele manier te kunnen invullen” heet het dan. Het zou qua professionalisering al een hele stap vooruit zijn indien organisaties met hun intussen al royaal aangegroeide middelen ook kunstenaars professioneel zouden behandelen voor de werkzaamheden die zij in de organisaties presteren en de diensten die zij aan de organisaties leveren. Daar waar organisaties zich met subsidies kunnen professionaliseren valt de individuele kunstenaar ontegensprekelijk enkel en alleen terug op een zelf verworven loon of vergoeding voor geleverde prestaties om zich te professionaliseren. Onderzoek heeft zelfs uitgewezen dat 90% van de kunstenaars een andere (dikwijls niet-artistieke) job heeft om de eigen artistieke praktijk te financieren.

In punt vier bepleiten de organisaties meer middelen voor infrastructuur. Daar waar organisaties uitblinken in het financieren van de bouwindustrie door megalomane renovatie- en bouwprojecten vallen kunstenaars ook hier alweer terug op eigen middelen om een infrastructuur uit te bouwen. Vandaag de dag kan men zich nog moeilijk een medewerker van een culturele organisatie voorstellen zonder persoonlijke computer met internettoegang en software, telefoon, fax, gsm in een kantoor met vaak royale lichtinval en mooi uitzicht. De kunstenaar valt daarentegen meestal terug op behulpzame vrienden of familie en ritjes naar Brico-centers en containerparken om op een zolderkamer, garage of hok in de tuin een atelier in te richten. Over toegankelijkheid, verwarming, isolatie en verantwoorde stockagemogelijkheden waar de organisaties mee schermen hebben we het dan nog niet eens.

Punt vijf behelst de internationale uitdieping. Het klopt dat internationale reisjes van curatoren, organisatoren, publiekswerkers en coördinatoren behoorlijke gaten slagen in de subsidiebudgetten van de organisaties. Anders dan bij kunstenaars, die enkel hun rechtmatig verworven loon of vergoeding voor artistieke prestaties kunnen aanspreken om eens een stap over de grens te zetten. Oh ja, er zijn inderdaad ‘punctuele tussenkomsten in reis- en verblijfkosten’ waar individuele kunstenaars aanspraak kunnen op maken. Buiten het feit dat die wegens besparingen voor de rest van 2010 ‘bevroren’ zijn komt dit er in de praktijk op neer dat een kunstenaar -uitzonderlijk- slechts de helft tot twee derden van de reiskosten kan terugkrijgen en dat verblijfkosten de facto altijd voor eigen rekening zijn.

In puntje zes raken de organisaties het aspect lastenverlaging aan. Buiten het feit dat er voor individuele kunstenaars geen enkele vorm van fiscale tegemoetkoming bestaat merk ik graag fijntjes op dat dankzij de wet op het kunstenaarsstatuut organisaties als werkgever kunnen genieten van de zowat grootste lastenvermindering van werkgeversbijdragen die er bestaat, als zij kunstenaars in dienst nemen. Vreemd genoeg blijven de organisaties – voornamelijk in de beeldende kunst – daar steevast blind voor.
Verder wordt er gepleit voor erkenning van ‘promotiegalerijen’. Of die al dan niet door de overheid gesteund dienen te worden laat men in het midden, feit is dat het algemeen geldende commissieloon van 50% op de verkoop van kunstwerken zal gehandhaafd worden en dat de kunstenaar financieel weinig of geen baat zal hebben bij een erkenning van zijn galerij door de overheid.
Wat betreft de renteloze lening is het vreemd dat deze alweer in de eerste plaats voorbestemd is voor de koper, maar niet voor de kunstenaar. Nochtans wordt de kunstenaar impliciet en voortdurend geconfronteerd met grote investeringen voor zowel het realiseren van kunstwerken en/of projecten, maar evenzeer voor het inrichten van een atelier, de aankoop van gereedschappen, naslagwerken, computers of materialen.

De participatie van het publiek komt volgens punt negen in de verdrukking. Waarom wordt evenwel niet duidelijk gemaakt. In de aangehaalde ‘audiovisuele tijdsgeest’ is het wel betreurenswaardig dat gesubsidieerde instellingen gaande van de VRT over de musea tot kleinere organisaties weinig of geen zendtijd, webspace of bandbreedte ter beschikking stellen van kunstenaars om hun kunstwerken bij het publiek kenbaar te maken. Een kleine moeite, een groot gebaar….
Over die participatie nog een randgedachte. In Antwerpen bv, kiest men ervoor om grote beeldende kunst organisaties aan de rand van de stad of in ‘moeilijke’ buurten onder te brengen, met als gevolg dat de participatie van een potentieel breder publiek vrijwel nihil is. Dit terwijl het op ongeveer elk moment van de dag in de chocolaterie en brasserie in een voormalig (top)centrum van hedendaagse kunst, pal in het centrum van de stad, voor datzelfde potentieel publiek aanschuiven is.

Punt tien heeft als onderwerp een ‘gedegen kunstenaarsbeleid’. Volgens het VOBK is rechtstreekse ondersteuning vanuit de overheid daarvoor het speerpunt. Uiteraard, want op die manier kost het de organisaties geen (subsidie)geld. Daarop volgt “ondersteuning vanuit (gesubsidieerde) organisaties”. Jammer genoeg beperkt die “ondersteuning” zich in de meeste gevallen tot het ophalen, tentoonstellen en terugbrengen van de kunstwerken of uitzonderlijk al eens ‘productiekosten’, lees: terugbetalen van verbruikte materialen. Van enige verdere omkadering, technisch, kritisch, kunsthistorisch, of reflectie, opvolging, continuïteit is zelden sprake.
Een eenvoudige ondersteunende maatregel tenslotte die organisaties vrijwel onmiddellijk kunnen toepassen is de kunstenaar voor tentoonstellingen, performances, optredens, voordrachten of andere artistieke prestaties correct verlonen, en wel volgens een vergelijkbaar barema als de andere werknemers van de organisatie. Daarbij dient men uiteraard in oogmerk te nemen dat het binnen een organisatie vanzelfsprekend vindt dat niet enkel het moment van de persconferentie van de communicatieverantwoordelijke vergoed wordt, maar ook de research en het voorbereidend werk ervoor. Zo ook dus voor de research en het voorbereidend werk van de kunstenaar in het kader van zijn werk voor een organisatie.

Het komt er dus op neer dat in de voor het Cultuurforum 2020 ingeleverde VOBK bijdrage de organisaties zoals altijd vooral zichzelf beschermen en de kunstenaar - nochtans hun hoofdzakelijke toeleverancier en bestaansreden - in de kou blijft staan.

Mijn voorstel, als ‘Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst’, is daarom dat de organisaties die zich achter de VOBK standpunten scharen beginnen met enkele van hun kerntaken daadwerkelijk uit te voeren. Aangezien de oproep tot deelname aan het Cultuurforum er voornamelijk komt door de ‘bevriezing’ van de subsidiemiddelen voor de individuele kunstenaar, en er zonder de individuele kunstenaar uiteraard geen sprake kan zijn van kunstorganisaties ligt de kern van het probleem, maar ook van de oplossing, grotendeels bij de organisaties.

De subsidies van de culturele sector krimpen in 2010 met zowat 5%, waarbij voornamelijk de individuele kunstenaars het slachtoffer zijn aangezien de organisaties dankzij het schermen met de werkgelegenheid (van hun administratieve en technische medewerkers) relatief gevrijwaard blijven. Diezelfde organisaties buiten al jaren (ondanks een kunstendecreet dat het nochtans lichtjes anders bepaalt) kunstenaars uit door ze zelden of niet te vergoeden voor de geleverde prestaties. En als er al een vergoeding voorzien is, dan nog staat die meestal in schril contrast met de vergoeding (het vaste loon) van de andere medewerkers van de organisatie.
Daarnaast hebben de organisaties in de beeldende kunst hun subsidiëring in de voorbije jaren zien verdubbelen, met andere woorden toenemen met 100%. De rechtstreekse steun aan kunstenaars onder de vorm van werk- en projectbeurzen stagneert al zowat 10 jaren en valt dus voor 2010 grotendeels weg. Dat is geen inkrimping van 5% maar van 100%.

Daarom zullen vanaf maandag 7 Juni 2010 de Organisaties Beeldende Kunst:

- Al hun personeel voor 5% op jaarbasis (0,6 maanden of 2,6 weken of 98,8 uur) technisch werkloos verklaren.
- De tentoonstellingsruimtes, maar ook kantoren, technische ruimtes, werkplaatsen, refters en dergelijke worden 5% op jaarbasis gesloten. Daarbij worden uiteraard alle verwarmings- en verlichtingstoestellen, computers, faxen, monitoren, beamers en dergelijke uitgeschakeld.
- In die 5% periode worden de kantoren en werkplaatsen ter beschikking gesteld van individuele kunstenaars. De niet gebruikte computers, faxen, monitoren, beamers en dergelijke worden eveneens ter beschikking gesteld van kunstenaars. (Uiteraard niet in het kader van door de organisatie georganiseerde projecten aangezien men in zulk geval zou kunnen spreken van een verdoken loon.)
- De aldus bespaarde 5% van het subsidiebedrag van de organisaties wordt exclusief besteed aan rechtstreekse ondersteuning van individuele kunstenaars door middel van ambulante werk- en projectbeurzen.
- De organisaties verbinden zich voortaan tot een correcte verloning of vergoeding van kunstenaars voor het leveren van artistieke prestaties of diensten voor de periode dat er met de desbetreffende organisaties samengewerkt wordt.

Men is deel van de oplossing of men is deel van het probleem, een ruimte daartussen is er niet.

Danny Devos

Kunstenaar

Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst

[1] http://www.nicc.be/14/Standpunten/?id=187
en http://www.vobk.be/index.php?option=com_content&view=article&id=735:kom-naar-het-cultuurforum-op-7-juni-in-de-vooruit&catid=13&Itemid=300008

[2] http://www.cultuurforum.be

Kunst in de Tulpstraat of all places

2009-12-23T21:30:00.003+01:00

Uitzending op ATV, 23 December 2009.

Nieuwsuitzending over de eerste bezetting van het ICC op 2 Februari 1998 hier.

ICC heropent als Chocolaterie

2009-12-21T13:15:00.005+01:00

Ik lees vandaag in De Morgen dat op 27 Maart 2010 het ICC te Antwerpen heropent als chocolaterie en brasserie.

Ruim 10 jaar geleden, op 2 Februari 1998 werd dat ICC gedurende 10 dagen bezet door een actiegroep van kunstenaars, uit protest tegen de plannen van de Vlaamse Regering om dit icoon van hedendaagse kunst in België zonder meer te sluiten.

Het ICC werd door wijlen Koning Boudewijn, alweer na een toendertijds protest van kunstenaars, in 1970 'aan de kunstenaars geschonken' met de garantie dat de culturele bestemming van het gebouw gehandhaafd zou worden.
In de jaren '70 en '80 ontpopte het ICC zich dan ook tot epicentrum van hedendaagse kunst en werd het een internationale springplank voor heel wat Belgische kunstenaars, en een ontmoetingsplaats voor toonaangevende buitenlandse avantgarde kunstenaars.

Op een debat aan het eind van de 10-daagse bezetting in 1998 beseften toenmalig Minister van Cultuur Martens (CD&V), Antwerps cultuurschepen Antonis (CD&V) en Gouverneur Paulus (VLD) dat ze de kunstenaarsgemeenschap tegen het hoofd gestoten hadden en sloegen ze de handen in elkaar om de intussen opgerichte belangenbehartiger van de Beeldende Kunstenaars, het NICC, te ondersteunen.
Wegens dringende restauratiewerken in het ICC zocht het NICC toen elders onderdak. De wens van wijlen Koning Boudewijn evenwel indachtig beloofden de overheden de identiteit van het ICC te bewaren en een culturele bestemming te garanderen. Als inzet kreeg alvast de Antwerpse stadsvzw 'Antwerpen Open' er royale lokalen toegewezen.

Tijdens de ambtstermijn van Minister van Cultuur Anciaux (Spirit/SP.A) bleef het buiten een discussie over het meubilair, stil rond het ICC. Er kwam weliswaar een inhaalbeweging voor de Beeldende Kunst, en een Kunstendecreet dat ondermeer de instellingen een professioneel kader zou bieden. Blijkbaar niet voor het ICC.
Kersvers Minister van Cultuur Schauvliege (CD&V) is nog maar net geïnstalleerd, en met stille trom herrijst daar het ICC, als chocolaterie en brasserie.

Ik kan aannemen dat volgens Minister Schauvliege chocolade de mensen dichter bij elkaar brengt dan hedendaagse kunst dat doet. Persoonlijk vind ik dit evenwel een belediging. In de hoop dat andere kunstenaars dat ook vinden kijk ik uit naar 27 Maart 2010 voor een volgende veldslag in de Revolutionaire Strijd tegen het Culturele Onrecht in België.

Danny Devos
Beeldend Kunstenaar
Stichtend lid en ex-voorzitter van het NICC
Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst

Rooted in the Ephemeral Speak

2009-07-28T17:31:00.004+02:00

Rooted in the Ephemeral Speak

Introduction:

Performance Art in Singapore’s art history has spanned more than 20 years, since the documented happening of “Fire Sculpture” by Tan Teng Kee in 1979. Starting from the late 1980s, visual artists, from The Artists Village group, like Tang Dawu, Vincent Leow, Zai Kuning and Amanda Heng, have been presenting significant performance works in numerous exhibitions in Singapore and international events. In recent years, since 2003, local performance artists like Lee Wen, Kai Lam and Jason Lim has successfully and consistently organised “Future of imagination”, an annual international performance event that platforms local and international artists.

Despite, performance and time-based events occurring sporadically in Singapore, there is still a lack of substantial discourse, in practical and academia terms. There is a need to integrate performance art or live art form into the social structure and fabric more consistently. As the variable individual lifestyles that grow out of an urban society is constantly shifting, transforming at an increasingly erratic pace of change with its very own un-dreamed of social evolution.

Framework:

“RITES” as in traditional customs, social conduct is synonymous to a way of life; informing our everyday attitude towards practices, protocol, rituals, routines, decorum, etiquette, good form that is in need of review, re-examination and reiteration.

“RITES” is a cross-disciplinary platform that presents time-based performances, electro-acoustics sound improvisations, experimental music, performative art projects, artists’ talks and workshops and discussions on performance-related activities. Its objectives are to present an eclectic mix of performances that is informed by visual aesthetics, technological integration and conceptual integrity involving art making and the social and cultural contexts that are related to performances. It explores art activities that are spatial, the way in which performance is linked to cultural, ethnic and geographical elements in identity, and at the same time exploring how all these elements can be bound and related to the global, technological, cultural and economic shifts in our daily life.

Artists and program:

“RITES” hope to be a regular monthly event.

Wednesday 12th August 2009, 7 pm (first instalment)

Invited artists: Danny Devos, Chia Chu Yia, Marienne Yang, Yuzuru Maeda.

Venue: Old School
The Hall
11B Mount Sophia #B1-06
Singapore 228466
website - http://www.oldschool.sg

Artistic Directors/ Organisers: Lee Wen, Kai Lam
website - http://www.foi.sg

Victim or Victor?

2008-12-10T23:23:00.005+01:00

On 4 December 2008 the exhibition VictimDesign opened in Antwerpen. Fifty artists participated in an amazingly small and cramped room. There was no curator, no selection of works and anybody was allowed to bring in his or her work and put it anywhere at random without necessarily bothering what was already there.
About two weeks ago there was a meeting with a bunch of artists about this idea of putting your work without any inhibition or control in an exhibition, even interfering with other works, interaction and other wild ideas. Some artist could bring in a table and another artist could build something on top and thus make a new work in a way and yet another one could lean something against that and make another new work in a way. You could virtually do anything! How revolutionary can you go?
At some point I threw in the idea of maybe not adding something to the table that would be there, but perhaps cutting it in half because that might look better to me, or the something I might want to add to what was already there. Ouch! That seemed a bit too far fetched for kind of everybody involved. Destruction of somebody else's work was not allowed. Now when can we actually speak of destruction, where is the border? Is sawing a table in half destruction or is it just interference? Isn't putting something on top of somebody else's work some kind of destruction then too? Where is the border between respect and disrespect in such matters? Would it be more respectful to put maybe some leaking or dirty bottle on the table, leaving a rather permanent imprint?

When the opening night of the exhibition came closer, it was obvious I had to come up with something to make my point. I considered a performance with a canister of petrol, a candle and myself in true Bastard Art Gruppe style and various other live interventions. But finally I settled for an old friend. A sturdy machine I originally made for a performance "Only the Lonely" in an abandoned brothel in 2002, and also used in a different setting for "He Who Has No Heart Will Have No Heartaches" in Factor 44 in 2004. So in a way you could say it's a respected piece of art. For this occasion I fastened a saw to the electric motor and installed the piece more or less on top of another one, which was after all the original idea of the VictimDesign exhibition.
So now I'm strictly not really destroying anything at all, I just made an arrangement for a chance meeting between two artworks, one interfering with the other. Or is it destruction? Tell me, where is the border?

The Lineart Generation

2008-12-06T14:46:00.003+01:00

Those who don't remember the past
are condemned to repeat it.

http://www.lineart.be

Steunpunt BAM lanceert IJzeren Gordijn

2008-10-18T12:08:00.007+02:00

Ik had het genoegen de publicatie "Beeldend Vlaanderen - Een Gids met 147 Organisaties Beeldende Kunst", uitgegeven door het Instituut voor Beeldende, Audiovisuele en Mediakunst (BAM) in samenwerking met het kunsttijdschrift (h)ART, toegestuurd te krijgen.
In een oplage van maar liefst 12.000 exemplaren wordt deze gids gratis verspreid, niet alleen bij (h)ART nr. 42, maar ook bij alle organisaties en galeries die in de gids werden opgenomen en tijdens een aantal festivals en beurzen, zoals de Brussels Biënnale die morgen de deuren opent.

Bij het openslaan van het glimmende boekje viel er een slordig geknipt stukje papier op de grond, het bleek om een nota van 'BAM' te gaan: "Zetduivel - Op p. 7 van de gids 'Beeldend Vlaanderen' staat op de landkaart in het oosten van België verkeerdelijk 'Oost-Duitsland'. Dit moet uiteraard 'Oost-België' zijn." (sic)
Alsof dat de enige misser van formaat is op de landkaart in kwestie....
Volgens 'BAM' bestaat België voor het kleinste stuk uit een kluwen van 6 kleurige vlakjes genaamd provincies met 25 markante plaatsnamen als daar zijn: Zwalm, Otegem, Dendermonde, Asse, Kasterlee, Genk en zo meer. Het grootste stuk van België bestaat volgens 'BAM' uit een blauwgrijze zone, een gletsjer misschien?, met daarin 3 uitkijkposten: Hornu, Charleroi en Eupen. In dat stuk van België blijken er ook geen provincies te bestaan, enkel de vage landstreken 'Wallonië' en dus het onvolprezen 'Oost-Duitsland'.

Door dit af te doen als een foutje van de zetduivel probeert 'BAM' er wel heel goedkoop van af te komen. Men mag verwachten dat de betreffende landkaart is gemaakt door een uiteraard zorgvuldig gekozen vormgever, en dat die vervolgens zorgvuldig met gezwinde muisklik de kleurtjes heeft gekozen en met ratelend toetsenbord de namen van steden en streken nauwkeurig heeft ingetikt. 'Oost-Duitsland' intikken in plaats van 'Oost-België' noem ik evenwel geen tikfout meer, eerder een kemel van formaat. Overigens waarom spreken van 'Oost-België' als er hoegenaamd geen sprake is van een Noord-, West- of Zuid-België op de kaart?

De kaart is daarnaast ook een duidelijk staaltje van Vlaamse Superieure Minachting voor de Franstalige landgenoot. De zoveelste voorstelling van Vlaanderen als Tredmolen voor Actuele Kunst waar organisaties en de bewoners ervan elkaar binnen de eigen schutskring beginnen aan te vreten. In Vlaanderen, nochtans een landstreek met lange traditie terzake, zal elke varkenskweker beamen dat meer dan 13 zwijnen in een stal elkaars oren gaan afbijten.
De zo geroemde -maar door de organisaties zelfs nog te licht bevonden- Inhaalbeweging voor de Beeldende Kunst heeft ervoor gezorgd dat de Omgeving voor Actuele Kunst is verworden tot een vadsige Breugeliaanse poel waarin alle soorten van medewerkers zich te goed doen aan gesubsidieerde laptops, gsm's en dienstreizen, zonder verpinken gaten groter dan de Grand Canyon in begrotingen en budgetten slaan, gesubsidieerde auto's in de prak rijden, en zich tijdens de welig tierende cultuur van debatten, studiedagen en sponsor-events met de daaraan gekoppelde lunches en diners, vet vreten aan de karkassen van kunstenaars die, ik hoef het niet te herhalen, bij de Grote Inhaalbeweging spijtig genoeg over het hoofd werden gezien.

Een ietwat zichzelf respecterende organisatie zou de betrokken vormgever op staande voet aan de deur zetten. Een zichzelf respecterende organisatie zou de folder gewoon opnieuw laten drukken. 'BAM' krijgt voor zulke dingen toch zo'n slordige 600.000,00 € subsidies per jaar.
Toch ziet 'BAM' er geen graten in om een folder te verspreiden die op hoongelach onthaald zal worden en waarvoor misschien enkel kunstliefhebbers uit Leipzig en Dresden als curiosum interesse zullen hebben. Voor de rest is dit een voorbeeld van typische, beschamende Vlaamse onkunde. In de wandelgangen noemen we zulk volk 'losers'.

Félicien Rops, val aan uit het zuiden met een leger varkens en vertrappel de Vlaamse Kunstinstituten! Petit Maître Liègeois, ruk op uit het oosten en perverteer de geest van de Kunstbewindslieden! Ridder Charlier, kom met duizend Messieurs Delmotte en bevrijd de Vlaamse kunstgevangenen!
Aan de 5de Kolonne van Revolutionaire Kunstenaars die huist in Vlaamse krochten en holen: sluit aan!
Voor de ware Omgeving van Actuele Kunst!
Voor de overwinning!
Voor België!

Danny Devos
Kunstenaar,
Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst.

De Serial Killer oefent ook niet

2008-09-07T10:44:00.001+02:00

(f)ART # 31 1/2

2008-02-01T16:16:00.003+01:00

extra nummer naar aanleiding van de 100ste verjaardag
van de moord op Koning Carlos I van Portugal door de
revolutionaire strijders Alfredo Costa en Manuel Buíça.

In dit ondergronds nummer “31 1/2” van (h)art staat een tekst die niet in (h)art 32 zal verschijnen omdat die al propvol zit en omdat de bijdragen op den duur wel heel incrowd worden.

Dat een nummer van (h)art propvol zit is niet ons probleem, er is een hoofdredactie en die bepaalt wat prioritair is en wat niet. Daaruit trekken wij onze conclusies.
Door nu al te anticiperen op een NICC-debat degradeert de hoofdredactie de hiernavolgende tekst tot een aanhangsel “après-la-lettre” van dat debat terwijl de tekst verder gaat dan dat, net als dat het geval was bij eerder verschenen reacties in (h)art. Die krijgen echter wel een een ruim toebemeten plaats, waarin recent bovendien een pak manifeste onwaarheden staan die (h)art nu - door deze reactie niet te publiceren - impliciet onderschrijft.
Het feit dat er over een bepaald onderwerp veel geschreven en gereageerd wordt afdoen als incrowd is even erg als de problemen die men alsmaar krampachtiger wil - of beter moet - erkennen, onder het tapijt vegen.

Men is deel van het probleem of men is deel van de oplossing, daartussen is er niks.

In (h)art nr 31 krijgt zelfstandige vertaalster, redactrice & kunsthistorica Irene Schaudies uitgebreid de kans om haar urolagnisch ideeëngoed te spuien over een eerder verschenen reactie van Danny Devos ("Vertrouw de museumdirecteur niet zomaar" - (h)art nr 29) op de manier waarop het M_hka met kunstenaars omspringt. In haar stuk "Tussen een tandeloos beleid en de klaagliederen van een verongelijkte loodgieter" staan een aantal pertinente onwaarheden en een aantal beweringen die kant noch wal raken.

Vooreerst gooit de kunsthistorica de begrippen "maatschappelijke positie als kunstenaar" en "sociaal statuut van de kunstenaar" hopeloos door elkaar. Ik heb inderdaad gekozen (alhoewel het eerder gaat om een kwestie van onweerstaanbare drang) voor een bestaan als kunstenaar. Dat maatschappelijk kader kent geen bepalingen noch grenzen behalve wat men een "omgeving voor actuele kunst" kan noemen: een omgeving van kunstenaars, galerijen, instellingen, tijdschriften, critici, verzamelaars, liefhebbers, uitgevers, historici en dies meer, die samen bepalen wat er gemaakt, gezien, tentoongesteld en al dan niet geconsacreerd en geconserveerd wordt. Een omgeving ook waar geen wetten gelden behalve de afspraken tussen de actoren onderling, en waar een bepaalde activiteit - van welke actor dan ook - voor de ene als waardevol wordt gezien, voor de andere waardeloos is. Een sociaal statuut is een bundel van regelingen die toelaten om door middel van een rechtmatig verkregen inkomen te participeren in het bestaande stelsel van de sociale zekerheid in België, een stelsel van rechten en plichten waaraan iedere Belg als werknemer, zelfstandige dan wel ambtenaar, onderworpen wordt. Men is overigens de facto aan één van deze drie regimes onderworpen, een andere sociaal statuut buiten deze drie bestaat in België niet, voor niemand. Met inachtname van dit basisprincipe heb ik nergens geklaagd over het feit dat het M_hka op een wettelijke manier voor zijn werknemers zorgt. Het is evenwel onrechtvaardig dat het M_hka niet op een wettelijke manier voor zijn (tijdelijke) medewerkers zorgt, met name de kunstenaars die voor het M_hka een (artistieke) prestatie - een tentoonstelling - leveren.

De kunsthistorica blijkt verder weinig kaas gegeten te hebben van het kunstenaarsstatuut en het sociale zekerheidsprincipe tout court. Zo is het sociaal statuut (èn de commissie kunstenaars, èn alle flankerende administraties èn alle aanverwante regelingen) federale materie omdat de sociale zekerheid dat nu eenmaal in België is. De ondersteuning, promotie en ontwikkeling van cultuur is gemeenschapsmaterie, net zoals sport dat is, landbouw, onderwijs, toerisme en dies meer. Dit belet niet dat sportlui, boeren, leraars, reisleiders, en dus ook kunstenaars hun sociale zekerheid op federaal niveau wordt geregeld. En dit belet ook niet dat ze allemaal op subsidies van de Vlaamse Gemeen-schap aanspraak kunnen maken.
De commissie kunstenaars, waarvan sprake, oordeelt niet over het feit of iemand wel of niet kunstenaar is, de commissie helpt de kunstenaar bij zijn keuze om zich al dan niet als zelfstandige te vestigen, en levert desgevallend een zelfstandigheidsverklaring voor een periode van twee jaar af.
Het vrijgestelde bedrag van de bijdrageverminderingen voor de werkgever, waarvan sprake - een stimulans voor de opdrachtgever om de kunstenaar volgens de geplogenheden van de sociale zekerheid in dienst te nemen voor de duur van de geleverde prestatie - is al ruim 4 jaar (van bij de publicatie van de wet op het kunstenaarsstatuut in het Staatsblad) opgetrokken van 35 euro tot 55,67 euro per dag en/of 7,33 euro per uur.
Het "Sociaal Bureau voor Kunstenaars", waarvan sprake, is geen gesubsidieerde constructie. Strikt gezien bestaat er zelfs niet zoiets als een Sociaal Bureau voor Kunstenaars, indien aan een aantal voorwaarden is voldaan kan het principe wel toegepast worden door een aantal door de Vlaamse Overheid erkende uitzendkantoren (uitzendarbeid is dan weer een regionale bevoegdheid, en geen federale). Vandaag de dag zijn er een 15-tal uitzendkantoren werkzaam met een erkenning voor arbeidsbemiddeling in de artistieke sector.
Van een historica en/of redactrice zou men verwachten dat ze haar achtergrondinformatie grondig doorspit, om ze terdege te begrijpen en om ze op zijn minst te verifiëren met de actuele situatie op het terrein. Niets blijkt minder waar in de hier gekozen positie tussen het tandeloos beleid en de verongelijkte loodgieter om deze met kritiek te beladen. Nochtans heeft de Vlaamse Overheid (onder auspiciën van de Ministers van Cultuur en Werkgelegenheid) om aan zulk een gebrek aan kennis en inzicht tegemoet te komen, ten behoeve van kunstenaars en iedereen die met kunstenaars samenwerkt in 2004 het Kunstenloket opgericht (www.kunstenloket.be). Het Kunstenloket, een uitloper van de juridische eerstelijnshulp van het NICC, is intussen uitgegroeid tot een hoogwaardig professioneel kenniscentrum dat zakelijke en juridische informatie omtrent de artistieke praktijk verzamelt, coördineert, opvolgt en ter beschikking van de gebruiker stelt. Naast een uitgebreide en overzichtelijke website, kan je bij het Kunstenloket terecht voor gratis infosessies over het kunstenaarsstatuut, auteursrecht, btw, tewerkstelling, douane en dies meer, en ook voor gratis individuele gesprekken aangaande je specifieke situatie. Een gouden tip, ook voor kunsthistorica's die al eens een stapje in de hedendaagse kunstsituatie willen zetten en daarbij geconfronteerd worden met levende kunstenaars, hun maatschappelijke status, maar ook hun sociaal statuut.

De kunsthistorica treedt vervolgens Bart De Baere bij door te stellen dat de loodgieter uiteraard betaald moet worden voor het ontstoppen van de toiletten in het museum, maar niet de kunstenaar die er een artistieke prestatie levert. De loodgieter maakt een raming van de geboden diensten, inschatting van de prijs, koopvoorwaarden en leveringstermijn. Vervolgens wordt een bestelbon opgemaakt en volgt na voltooiing van de werkzaamheden de factuur. Tot zover kan de kunsthistorica het nog begrijpen. De kunstenaar daarentegen stelt voor haar nog net geen gebakken lucht voor: "steun voor een onbekend product - of eerder voor een onbekend proces als het over 'vernieuwende vormen van presentatie' of 'informeel presentatieonderzoek met kunstenaars in de vorm van interventies' gaat". In de eerste plaats is dit eerder de taal die instellingshoofden en artistieke leiders gebruiken om hun subsidiedossiers en jaarverslagen op te smukken en een verbloemde maar gratuite manier om "de kunstenaar centraal te stellen", en niet die van kunstenaars die hopen op een gelegenheid om hun werk op een professionele manier in een professionele context te kunnen tonen. Verder heeft de kunsthistorica ook weinig benul van de hedendaagse praktijk waarbij van de professionele kunstenaar verwacht wordt dat hij bij elke gelegenheid een dossier in elkaar bokst dat bestaat uit een inhoudelijke beschrijving, een zakelijke omschrijving, een planning, bijlagen, cv, fotomateriaal, relevante en kritische teksten over het werk,... èn een begroting. Daar waar evenwel de raming en de inschatting van de prijs bij de loodgieter op de eerste plaats komen, wordt de begroting van de kunstenaar achteraan geklasseerd, als ze al niet van tafel valt. Dat is niet ernstig. Het museum is afhankelijk van de loodgieter om de museumtoiletten te ontstoppen, en betaalt daarvoor zonder verpinken een prijs. Het museum is even afhankelijk van kunstenaars om haar museumfunctie te vervullen, en dient mijn inziens de daarvoor geleverde prestaties van kunstenaars dan ook evenzeer te vergoeden. Het symbolisch kapitaal dat de kunstenaar opstrijkt als vergoeding kan hij niet gebruiken om als een vorm van maaltijdcheque in een warenhuis, terwijl anderzijds de loodgieter - stel dat ook hij met symbolisch kapitaal vergoed zou worden - dat net zo goed zou kunnen aanwenden om nieuwe, betalende klanten (kunstverzamelaars met verstopte toiletten) voor zijn beroepspraktijk te winnen.
Dan is er nog de kwestie hoe te vergoeden. De wet op het kunstenaarsstatuut zegt dat eenieder die een artistieke prestatie levert tegen een vergoeding geacht wordt een werknemer te zijn, tenzij de kunstenaar er zelf voor kiest om zich als zelfstandige te vestigen. Wie beroep doet op een kunstenaar dient de regels van de sociale zekerheid te respecteren. In het aangehaalde voorbeeld van de Bervoets-tentoonstelling werd de verloning geregeld door het indienen van bonnetjes die de opdrachtgever boekhoudkundig kon verantwoorden en waardoor sociale zekerheid werd ontdoken, en kunstenaars tengevolge niet verzekerd waren bij gebeurlijke ongevallen, laat staan genieten van vakantiegeld of recht op pensioen. Reeds in de 19e eeuw vochten arbeiders een sociale strijd voor het recht op zelfbeschikking van hun loon, vandaag proberen museumdirecteurs, en nu dus ook kunsthistorica's, de klok schaamteloos terug te draaien! En dit na, of ondanks de succesvolle strijd van kunstenaars voor een billijk sociaal statuut... (Het Sociaal Statuut van de Kunstenaar is er na 30 jaar rechtsonzekerheid en een handvol kinderschoenpogingen van de politiek slechts gekomen nadat ondermeer onder impuls van het NICC kunstenaars zich verenigden in het Nationaal Kunstenaarsplatform en zèlf een uitgewerkt en stevig onderbouwd principe van sociaal statuut aan de toenmalige Minister van Sociale Zaken voorlegden.)

Ook de kunsthistorica vindt dat kunstenaars moeten leven van aandacht, liefde en verlangen, van stimuleren, presenteren, aanmoedigen en veilig behouden genesteld liggen in de grote logge lichamen van de musea. Dat gaat perfect met de groten die de kunsthistorica kent en koestert: Rubens, Van Dyck, Jordaens,... dat gaat omdat de vale beenderen van deze kunstenaars met enkel aandacht en liefde veilig in de logge lichamen kunnen behouden worden, behouden worden als bezit. Met actuele levende kunstenaars gaat dat evenwel niet, zij zijn geen bezit, zij hebben recht op vrijheid, maar ook op het verwerven van hun noodzakelijke levensvoorzieningen door middel van prestaties die ze binnen hun beroepspraktijk leveren. Dat 90% van de professioneel werkende beeldende kunstenaars niet kan overleven van zijn artistieke praktijk betekent meer dan de simplistische vaststelling dat er 90% niet-uitverkorenen zouden zijn die kost wat kost "hun gedachten" willen doen. Die 90% van de beeldende kunstenaars zitten niet thuis in ateliers volgestouwd met werken die geen hond wil zien, die kunstenaars stellen wel geregeld tentoon, op eigen initiatief (en het daaraan gekoppeld risico) in galerijen, maar ook zeer vaak in door de overheid gesubsidieerde kunstinstellingen wiens taak het is om activiteiten van en met kunstenaars te organiseren, te produceren of te presenteren. Zonder kunstenaars geen kunst, zonder kunst geen kunstinstellingen, zonder kunstinstellingen geen werknemers die dankzij die instellingen op een verantwoorde en wettelijke manier in hun levensonderhoud (én inkomensgarantie bij verlies van werk, èn ziekteverzekering, èn vakantiegeld, èn pensioen) kunnen voorzien.
En ja, de overheid springt af en toe ook bij door het subsidiëren van "onpopulaire" (sic) kunstenaars. Dat bijspringen zal ik even illustreren: in het jaar 2006 subsidiëerde de Vlaamse Gemeenschap 107 hedendaagse kunstenaars door middel van kleine en grote ontwikkelingsgerichte beurzen en projectbeurzen, alles samen voor een totaal bedrag van 718.500 euro. In datzelfde jaar bedroeg de loonkost voor de 69 werknemers in het door diezelfde Vlaamse Gemeenschap gesubsidieerde M_hka maar liefst 2.427.770,26 euro. Het bedrag dat de Vlaamse Gemeenschap besteedt aan rechtstreekse steun aan kunstenaars is de afgelopen vijf jaar amper gestegen, terwijl de uitgaven voor loonkost in het M_hka in dezelfde periode verdubbeld zijn. De bewering van Bart De Baere in (h)art nr 30 ("Appelen en porei") dat daar een gedeelte mediawerking is bijgekomen is overigens niet relevant, eerder integendeel aangezien er in die bewuste mediawerking evenzeer kunstwerken getoond worden van kunstenaars die voor het maken of het ter beschikking stellen van die kunstwerken niet werden vergoed. De extra middelen voor die mediawerking gingen in de eerste plaats naar personeel dat de kunstwerken uitkiest, personeel dat de kunstwerken projecteert of personeel dat de toegangskaartjes voor de voorstellingen verkoopt.

Op 23 januari 2008 stuurde het M_hka met veel trots een persbericht rond waarin gesteld wordt dat het streeft "naar een billijke verloning van kunstenaars". "Het M_hka wil eerst en vooral een juister samenwerkingskader met zijn kunstenaars ontwikkelen" en zal voor bepaalde projecten "kunstenaars vanaf nu steeds een gepast arbeidscontract aanbieden, of minstens een overeenkomstige verloning geven". Het M_hka speelt daarmee in op de vernieuwde (maar ook opgelegde) aandacht voor kunstenaar waarvan de Minister een beleidsprioriteit heeft gemaakt. Het M_hka doet dat ook omdat het een kersverse erkenning van diezelfde minister heeft als "Grote Vlaamse Instelling", een erkenning die de Minister ook bedacht met een aanzienlijke doorgroei van de middelen om "een aantal van de reeds lang gekoesterde ambities waar te maken". In 2008 krijgt het M_hka 785.000 euro extra middelen, pakweg hetzelfde bedrag dat de Minister totnogtoe jaarlijks voorzag voor rechtstreekse steun aan kunstenaars door middel van kleine en grote ontwikkelingsgerichte beurzen en projectbeurzen.
Die billijke verloning komt er niet in de eerste plaats vanwege de onweerstaanbare aandacht, de liefde en het verlangen van de museumdirecteur voor de kunstenaars. Die billijke verloning komt er niet omdat er een gloed van sociale solidariteit over het M_hka is neergestreken. Die billijke verloning komt er wel onder niet-aflatende druk van kunstenaars en kunstenaarsorganisaties zoals het NICC die sociaal onrecht in de aandacht brengen. En die billijke vergoeding komt er tenslotte, omdat het M_hka er als Vlaamse Instelling in een
royaal gebaar van “Open Grandeur” van de Minister geen symbolisch kapitaal maar harde euro's voor krijgt.

Danny Devos
Kunstenaar,
Stakeholder in de Omgeving voor Actuele Kunst

De Radicale Verliezer

2007-12-19T18:45:00.000+01:00

Al is de tuin van de kunstenaar vertrappeld,
één wereld bezingt nog de kunstenaar,
alles kwam tot wasdom dankzij de regen van de kunstenaar,
op alle mensen rust de zegen van de kunstenaar.
Degenen die nu de kroon van alles zijn,
zullen altijd aan de kunstenaar schatplichtig blijven.

Vlaanderen stuurt zijn "e-cultuur" uit

2007-12-08T11:28:00.000+01:00

"De steunpunten voor kunsten, erfgoed en openbare bibliotheken zetten samen een platform op voor het verzamelen en verspreiden van recente informatie over e-cultuur. Onder e-cultuur verstaan we de nieuwe vormen van maken, spreiden, bewaren van, en deelnemen aan cultuur onder invloed van ICT en de netwerkomgeving. Op de e-cultuurweblog is zowel plaats voor nieuws, praktijkvoorbeelden, essays, e-cultuur onderzoek als informatie over het Vlaamse e-cultuur beleid."

Met deze boodschap ging het "e-cultuur" weblog van de Vlaamse Gemeenschap van start. In de categorie "beeldende kunst" staat al één artikel: "Beeldend kunstenaars en web 2.0" van Dirk De Wit. Ik liet er volgende commentaar na (die op 'moderatie' wacht....):

Het was te verwachten dat de boter weer eens uit het buitenland moest komen als het gaat over beeldende kunstenaars die het internet in of als hun werk gebruiken. Dat krijg je met directeurs, critici, curatoren, theoretici en andere veelpraters die dagen- en nachtenlang intellectualistische literatuur in zeldzame boeken verslinden en in obscure online discussiegroepen hermetische word-documenten en pdfs uitwisselen: de dagelijkse artistieke activiteit van Belgische beeldende kunstenaars op het razendsnel ontwikkelende "Web 2.0" ontgaat hen.
Zolang hier in België kannibalen als Tuymans en Fabre niet op het idee komen om eens een filmpje op YouTube te zetten (of te làten zetten), een MySpace te openen (of te làten openen), of een blog bij te houden (of te làten bijhouden) zullen alle andere beeldende kunstenaars die dat wel doen op droog zaad blijven zitten qua media-aandacht van de culturele web 2.0 guru's.
In het voorbeeld dat we dan hierboven voorgeschoteld krijgen gaat het ocharme over een kunstenaar die fragmenten uit zijn films op YouTube plaatst. Om zeker te zijn dat het wel ècht over kunst gaat wordt er toch maar bij vermeld dat zijn films wel degelijk in de serieuze Whitney Biënnale en The Getty Center worden getoond.
Wanneer krijgen we in België eens aandacht voor Belgische kunstenaars die het internet gebruiken als drager, als techniek, als materiaal èn als (enig) presentatieplatform voor hun werk?
En wat gaat een overheidsinitiatief als dit doen opdat geïnteresseerden in het buitenland ook eens iets te weten komen over Belgische kunstenaars en hun "e-cultuur"?
Een website die enkel in het nederlands is opgesteld zal alleszins internationaal niet echt hoog scoren....

Danny Devos
Kunstenaar,
Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst.

Geen Macht voor Niemand

2007-10-21T20:24:00.000+02:00

Een tekst naar aanleiding van het discussieforum "Metabolisme van de Macht" in het M_hka op 22 oktober 2007, naar aanleiding van de nieuwe Toneelhuis-productie van Guy Cassiers, "Wolfskers".

Hoe functioneert de macht? Waar zit de macht? Is er nog een centraal punt waar de macht geconcentreerd is? Is het de politiek of de economie? Zijn het de politici die dagelijks het nieuws halen of de veel minder bekende captains of industry die de touwtjes in handen hebben? Is de werkelijke macht niet onzichtbaar? Of veeleer een netwerk dat niemand nog precies overziet of controleert? Hoe gedraagt een individu zich binnen de structuren van de macht? Is het slechts een vervangbare functie in het geheel of kan het wel degelijk een verschil maken? Of is dat verschil slechts een laagje glazuur?

sprekers: de politica Wivina De Meester, de zakenman Wouter de Ploey [McKinsey & Company] en Danny Devos [kunstenaar]. Moderator: Gui Polspoel [journalist].

"Metabolisme" is een moeilijk woord voor stofwisseling. Stofwisseling is de kern van de zaak als het op menselijk leven aankomt. In de maatschappij kunnen we stofwisseling interpreteren als het uitwisselen van goederen en diensten, maar ook ideeën, die leiden tot veranderingen, verbeteringen en verrijking van de maatschappij.
Helaas zijn er ook stofwisselingsziekten.

Volgens Wikipedia (Kennis = Macht) zijn stofwisselingsziekten aangeboren, recessief-erfelijke, meestal familiale ziekten. Deze openbaren zich in de regel op zeer jeugdige leeftijd, maar kunnen soms op rijpere leeftijd manifest worden. Merendeels berusten zij op verminderde werking of afwezigheid van een bepaald enzym, waardoor een bepaalde fase van de stofwisseling wordt geremd of geblokkeerd.
Onder de meer dan 6000 erfelijke aandoeningen bevinden zich ongeveer 600 erfelijke stofwisselingsziekten. Iedere aandoening op zichzelf kan worden beschouwd als een zeldzame aandoening en wordt vaak ook zo aangeduid, echter als men alle varianten bij elkaar optelt dan blijkt dat het totale voorkomen niet zo weinig is. Ongeveer 0,5 % van alle levendgeborenen heeft een stofwisselingsziekte en dit betekent per jaar circa 900 gevallen. Het M_hka is één van die gevallen.
Relatief weinig stofwisselingsziekten zijn te behandelen. Meestal bestaat de behandeling uit het volgen van een dieet, een orgaantransplantatie of uit een behandeling met speciale medicijnen.
Onbehandelbare stofwisselingsziekten leiden in veel gevallen tot een vroegtijdig overlijden van de patiënt.

10 jaar geleden hebben beeldende kunstenaars al kenbaar gemaakt dat een vroegtijdig overlijden -van het toenmalige ICC- niet wenselijk was. Zij hebben toen de weg van het compromis gekozen om een organisatie op te richten die hun belangen zou verdedigen.
Vandaag zien we dat die belangen en de positie van de kunstenaar in de maatschappij nog altijd problematisch is. Met andere woorden, de weg van de rede heeft niets opgelost. Daarom is vandaag de dag gekomen om de gewapende revolutionaire strijd aan te vatten.
Ofwel is men een deel van het probleem ofwel is men een deel van de oplossing, daartussen is er niks.

Kunstenaars in België vandaag zijn de lijfeigenen van imperialistische musea en kunstinstellingen zoals de boeren dat in de middeleeuwen van de kasteelheren waren. Dat is misbruik van macht.
Kunstenaars in België zijn de geld- en werkslaven van imperialistische musea en kunstinstellingen zoals de kinderen dat in de sweatshops van de multinationals in Bangladesh en China zijn. Dat is misbruik van macht.
De revolutionaire antiimperialistische strijd die tegen het onrecht in Bangladesh en China gevoerd wordt moet ook hier tegen het onrecht van de imperialistische musea en kunstinstellingen gevoerd worden. Tegen het misbruik van macht.

Drie kunstenaars en één zogenaamd onafhankelijk curator hebben de afgelopen maanden in het M_hka de tentoonstelling "Welcome Home" rond Fred Bervoets gemaakt. Ze hebben daarvoor een vergoeding gekregen van elk zo'n 1000 euro, niet als een echte vergoeding, maar ze mochten bonnetjes voor tekenmateriaal, kasten en materiaal binnenbrengen ter waarde van 1000 euro.
Een kunstenaar die in het M_hka een episode van de tentoonstellingsreeks "Lonely at the Top" gemaakt heeft, kreeg te horen dat hij bonnetjes mocht binnenbrengen voor kosten gemaakt tijdens de opbouw met de uitdrukkelijke vermelding om zo weinig mogelijk uit te geven. Hij is er op die manier in geslaagd een museale tentoonstellingspresentatie te maken voor een luttel budget van 180 euro.
De kunstenaars die aan zulke wantoestanden meewerken moeten terstond worden ingesmeerd met pek en veren en door de straten gemarscheerd. De curator die als zogezegd beschermheer van de kunstenaar dergelijke wanpraktijken in stand houdt en zodoende eigenlijk stimuleert, moet opgeknoopt worden.
Het wordt nog erger als we eens een blik werpen op het jaarverslag van het M_hka. Daar zien we namelijk dat het M_hka in 2006 maar liefst 69 medewerkers (57,7 VTE) tewerkstelde. De jaarlijkse loonkost voor die 69 mensen bedraagt 2.427.770,26 euro. Bovendien heeft het M_hka voor die 69 medewerkers een "correct inschalingssysteem", een vast loon volgens barema's van de Vlaamse Gemeenschap, indexaanpassingen, anciënniteit, individuele ziekteverzekering, gewaarborgd inkomen, en groepsverzekering met premie bij overlijden of op pensioenstelling.
Ik vraag me af wat er gebeurd zou zijn mocht één van de drie kunstenaars bij de opbouw van "Coming Home" van een ladder zou getuimeld zijn en daarbij drie vingers verpletterd zou hebben en voor de rest van zijn leven niet meer zou kunnen tekenen. Zou die kunstenaar dan "Win for Life" levenslang bonnetjes voor boterhammen mogen binnenbrengen?
We weten uiteraard wel dat een grote constructie als een museum van hedendaagse kunst niet op automatische piloot kan werken, en dat personeel daarbij onontbeerlijk is, maar zelfs dan springen de cijfers uit de band. Het jaarbudget voor beeldende kunst bedroeg in 2006 323.070,80 euro, dat is een verhouding van 1 op 7,5. Bovendien is de loonkost sinds het jaar 2000 ongeveer verdubbeld terwijl het beeldende kunst budget met een schrale 5000 euro is gestegen.
Het aandeel van de eigen inkomsten van het M_hka bedroeg in 2000 nog 28% van het totale budget, in 2006 was dat nog 18,45%. We kunnen dus gerust stellen dat het M_hka de haar toegekende middelen vooral heeft aangewend voor het beter bedelen van het eigen korps, de inzet voor het verwerven van eigen inkomsten verwaarloosd werd, en de besteding van de haar toegekende middelen voor haar kerntaak, de beeldende kunst, schromelijk verwaarloosd heeft. Dat is misbruik van macht.

Daarom:
Kunstenaars, Kameraden, Kollega's, niet langer Getreuzeld!
Spuwt in de Handen en begin eraan!
Voor een Revolutionaire Museum- en Kunstinstellingsbeweging!
Voor de Overwinning in de Kunstenaarsstrijd!

Free Burma!

2007-10-04T18:19:00.001+02:00

Lieber Wütend als Traurig

2007-06-02T13:59:00.000+02:00

Vorige week ontvingen de deelnemende kunstenaars onderstaand schrijven van Hans Theys aan het bestuur van het NICC.

Zaterdag, 26 mei 2007

Aan het bestuur van het Nicc

1)
Zoals jullie weten heeft Vaast Colson mij namens het Nicc in december van vorig jaar uitgenodigd een debat te organiseren.
Ik heb op deze uitnodiging geantwoord met een voorstel, dat erop neerkwam dat ik zes toonmomenten zou organiseren waarrond een groeiende en naar andere plekken verhuizende tentoonstelling zou ontstaan.
Dit voorstel werd aanvaard en ik kreeg een honorarium uitbetaald.
Er werd afgesproken dat mijn kosten vergoed zouden worden en dat ik per toonmoment zou kunnen beschikken over een budget van 350 Euro.

2)
Sindsdien heb ik zeker al tien keer aan Vaast, Pol, Josine en William gevraagd of het mogelijk zou zijn een vergadering te beleggen waarop een aantal taken toegewezen konden worden, zodat ik en de kunstenaars zouden weten tot wie ze zich konden richten.
Deze week werd ik eindelijk uitgenodigd voor een vergadering.
Die had maar twee agendapunten:
1) Dat ik de bruikleenformulieren moest ondertekenen, omdat William daar geen zin in had of geen tijd voor had (zijn redenen wisselden).
2) Dat ik naar elke deelnemende kunstenaar, alvorens die een werk kwam brengen of installeren, 'een pdf van een bruikleenformulier' moest sturen, dat de kunstenaar ingevuld en ondertekend moest meebrengen voor hij of zij een werk plaatste.

Het eerste is, zoals ik eerder (na een eerder verzoek tot ondertekening) al aan William had uitgelegd, juridisch onmogelijk. Ik kan mij niet borg stellen voor werken die bewaard worden in een ruimte die ik niet zelf kan beveiligen of verzekeren, etc.
Het tweede is volstrekt in tegenspraak met het enige voordeel dat deze tentoonstelling hedendaagse kunstenaars te bieden heeft in vergelijking met galerieën en musea: namelijk dat er zeer snel gehandeld kan worden en dat ze in situ mogen improviseren.

3)
Op andere vragen krijg ik, niet tijdens deze vergadering, maar ook niet tijdens om het even welke ontmoeting OOIT een antwoord.
Een van deze vragen is over hoeveel budget ik nog beschik. Zelf kan ik onmogelijk een zicht hebben op mijn slinkende budget. Daarom vraag ik telkens weer mij een overzichtje te bezorgen, zodat ik op mijn budget kan letten. Op vijf maanden tijd heb ik nooit een overzicht gezien.
Eén van de dingen die ik wil organiseren is de Amerikaanse kunstenaar Kenneth Andrew Mrozcek naar België laten komen om hier een muurschildering te maken. Ik zou daartoe graag zijn vliegtuigticket betalen. Op mijn vraag of dit mogelijk is, krijg ik gewoon geen antwoord.

4)
De meeste deelnemende kunstenaars vragen geen bruikleenformulieren en staan er niet op verzekerd te worden als steun aan mijn project. Alle kunstenaars die terecht wel om papieren vragen laten mij echter weten dat ze nooit een antwoord krijgen op hun vragen. Wanneer ik dit op de laatste vergadering ter sprake breng, blijkt niemand enige kennis te hebben genomen van bijvoorbeeld Jan Kempenaers' herhaalde pogingen met het Nicc in contact te komen. Jan Kempenaers liegt niet tegen mij.

5)
Tot nog toe heb ik veel meer werk verricht dan oorspronkelijk was gepland. Ik heb teksten geschreven (waaronder een tekst die is gepubliceerd in hArt), foto's gemaakt, films gemaakt, enzovoort. Ik heb er ook voor gezorgd (met de onmisbare hulp van Vaast, Lieven Segers en Pol Matthé) dat de tentoonstelling zich heeft opgesplitst, zoals was vooropgesteld, en is verhuisd naar Milaan.

Op deze manier kan ik echter niet doorgaan met dit project.
Ik vraag van het bestuur dat het duidelijk maakt of het nog steeds achter mijn voorstellen staat of niet.
Zoja, dan wens ik dat het bestuur haar administratieve medewerkers precieze aanwijzingen geeft over hoe onze verdere samenwerking zal verlopen. Ik wil weten tot wie ik mij kan richten voor welke taken, ik wil een inzicht hebben in mijn budget en ik wil dat alle wettelijke verplichtingen nauwgezet worden nageleefd.
Het is onvoorstelbaar dat werknemers van het Nicc, met zijn voorbeeldfunctie, eenvoudige formaliteiten zoals het invullen en het ondertekenen van bruikleenformulieren niet naar behoren en binnen een redelijke termijn afwerken.
Het is totaal misplaatst mij te vragen deze papieren te ondertekenen.
Het is overigens onvoorstelbaar dat administratieve medewerkers zich op zo'n grove manier ontdoen van hun taken, of kunnen opereren in een werkomgeving waarin hun taken blijkbaar niet precies zijn omschreven.
Dit leidt tot uitspraken zoals 'Nu het er toch uitziet als om het even wat' (bedoeld wordt de tentoonstelling), 'zou ik geen nee zeggen als ge mij zoudt vragen om er een van mijn keramieken bij te zetten'. Ik heb niet de indruk dat de tentoonstelling eruitziet als 'om het even wat' en ik heb ook geen behoefte daarover rekenschap af te leggen tegenover mensen die hun eigen werk niet naar behoren uitvoeren en menen mijn werk te mogen bemoeilijken met onwettelijke en stompzinnige eisen.

Op dit ogenblik is Ann Veronica Janssens bezig met het schoonmaken van een ton blauwe keien, die in het Nicc tentoongesteld gingen worden.
Meryem Bayram is bezig met de voorbereiding van het vierde toonmoment.
Als ik voor vrijdag 1 juni geen formeel antwoord van u heb ontvangen, beschouw ik onze samenwerking als beëindigd en vraag ik de deelnemende kunstenaars hun werken te komen ophalen.

Hartelijke Groeten,

Hans Theys

Het schrijven brengt een zeer schrijnende situatie aan het licht, namelijk dat ondertussen zo'n veertigtal kunstenaars werk hebben uitgeleend voor een tentoonstellingsproject zonder enige vorm van rechtszekerheid laat staan een minimale vergoeding.

Ook ik heb geen bruikleenformulier ingevuld. Ik doe nochtans mee aan de tentoonstelling - waarschijnlijk net zoals het merendeel van mijn collega-kunstenaars - vanwege de gewoonlijke redenen: namelijk dat er zich weinig gelegenheden tot tentoonstellen aanbieden, er naast tentoonstellen weinig of geen mogelijkheden bestaan om beeldende kunst tot bij een publiek te krijgen, en ik de onweerstaanbare drang tot het maken van kunst niet wens in te tomen en dus elke redelijke gelegenheid tot tonen gretig aangrijp.
Wel heb ik voorafgaand aan mijn deelname aan de tentoonstelling curator Hans Theys gevraagd of er ook een vergoeding voorzien was om tentoon te stellen of zelfs zoals in mijn geval, werk-in-situ te creëren. Het antwoord was nee, dus het is dan ook mijn vrije keuze om 'voor niet' mijn bijdrage(n) te leveren.
Tijdens 'Art Brussels', waar het NICC aanwezig was om "stil te staan bij de rol en relevantie van kunstenaarspraktijk in sector en maatschappij" heb ik evenwel mijn ongenoegen kenbaar gemaakt betreffende het gebrek aan een tentoonstellingsovereenkomst, bruikleenformulier en vergoeding. Allemaal umsonst.

Dankzij de inspanningen van het NICC is sinds 1 juli 2003 elke kunstenaar (ongeacht zijn discipline) telkens hij in opdracht een artistieke prestatie levert, een werknemer (tenzij hij er zelf voor kiest zich als een zelfstandige te vestigen).
Hans Theys heeft mij in naam van het NICC uitgenodigd om deel te nemen aan de tentoonstelling "The Moss Gathering Tumbleweed Experience".
Tussen werkgever en werknemer moeten meestal een aantal afspraken gemaakt worden. Bij een gewone sollicitatie (ik ben uitkeringsgerechtigd werkzoekende, jawel) is het in quasi alle gevallen de werkgever die alle afspraken oplegt; de arbeidsduur, plaats, aard, verloning en zo meer worden vastgelegd in een arbeidsovereenkomst.
Zo niet bij het NICC. Ondanks de 25.000 tentoonstellingsovereenkomsten die onder mijn voorzitterschap werden gedrukt, ondanks het bestaan van eenvoudige (1 A4!) bruikleenformulieren en spijts het geweeklaag van zowat 90% van mijn collega-kunstenaars over hun precaire situatie, wordt er in het geval van "The Moss Gathering Tumbleweed Experience" helemaal niets afgesproken! Of tenminste, iedereen heeft er het vertrouwen in dat hetgeen ooit ergens eens gezegd is binnen enkele maanden nog wel hetzelfde zal zijn, ook nu er ineens toch wel wat verwikkelingen beginnen te ontkiemen.

Bij deze gaat evenwel ook de curator niet vrijuit. Hans Theys wil/kan zich niet borg stellen voor de verzekering van de werken die tentoongesteld worden in een ruimte waar hij geen controle over heeft. Wegens het feit dat er snel gehandeld moet worden heeft hij ook geen tijd om de kunstenaars er op te wijzen dat ze een bruikleenformulier dienen in te vullen voor elk werk dat ze voor de tentoonstelling uitlenen. Hans Theys heeft evenwel een (schriftelijke?) overeenkomst met het NICC om als curator een tentoonstelling te organiseren, daarvoor krijgt hij een honorarium, een vergoeding van zijn onkosten en een budget van 350,- euro per toonmoment. Gezien het werk en de inzet die hij voor "The Moss Gathering Tumbleweed Experience" levert gun ik hem dat van harte. Maar dat ontzegt hem als curator van een door het NICC georganiseerde tentoonstelling wel niet van de taak ook in naam van het NICC afspraken te maken omtrent het uitlenen van werken, of desgevallend deze taak toe te wijzen aan (het personeel van) het NICC.

Op een boogscheut van haar 10-jarig bestaan bakt het NICC dus nog altijd zeer weinig van haar primaire doelstelling "het verbeteren van de situatie van de beeldende kunstenaar in de maatschappij".
Ook de kunstenaars die - mede dankzij hun belangenbehartiger, het NICC - meer rechtszekerheid, een sterkere stem, een betere positie in de maatschappij zouden verworven hebben in de afgelopen 10 jaar, blijven in de kou staan.
Of zijn wij (de kunstenaars) nog altijd te laf om voor onze verworven rechten op te komen? Misschien is het tijd om na 10 jaar theoretische, intellectuele en vooral genoegzame strijd, de discussie verder te zetten met andere middelen en de échte wapens op te nemen.

Pakweg 40 jaar geleden stond ook de pacifistische journaliste Ulrike Marie Meinhof voor deze keuze. Vanuit de gevangenis schreef ze in een brief aan haar dochters: "Und denkt nich daran, daß Ihr traurig sein müßt, daß Ihr eine Mami habt, die im Gefängnis ist. Es ist überhaupt besser, wütend zu werden als traurig zu sein", en nam voorgoed de gewapende strijd tegen het systeem op.

In zijn schrijven stelt Hans Theys de datum 1 juni 2007 als ultimatum voor een antwoord. Bij mijn weten is dat er tot op vandaag niet gekomen, en de klok tikt verder.
Op 1 juni 2007 zal de samenwerking tussen Hans Theys en het NICC beëindigd worden. Als deelnemend kunstenaar aan "The Moss Gathering Tumbleweed Experience" vind ik dit een spijtige zaak. Als "Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst" kan ik hiermee geen vrede nemen.
Ik vind dat het na de intrede van de kleur rood bij de tweede nocturne "Code Red" op 26 april 2007, en de intrede van de kleur blauw bij de "Tumbleweed Spin Off" tentoonstelling in Galleria Klerkx te Milaan op 17 mei 2007, tijd is voor de intrede van de kleur geel vanaf 1 juni 2007.
Mijn bijdrage zal er in bestaan om de kunstwerken niet onderhevig aan een bruikleenovereenkomst op een hoop te gooien en in brand te steken.
Lieber Wütend als Traurig. Men weze gewaarschuwd.

DDV
Kunstenaar,
Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst.

Illustratie: het graf van Ulrike Meinhof in Mariendorf-Berlijn, juli 2006.

In the future everyone will be famous for 15 minutes

2007-03-26T00:14:00.000+02:00

Pascal Gielen eagerly signing a copy of his book "Een Omgeving voor Actuele Kunst" for Kris Motmans on 26 march 2004 in Gent, Belgium. I was a stakeholder and proof reader for this book and named this blog after it.

15 minutes of fame (or famous for 15 minutes) is an expression coined by the American artist Andy Warhol. It refers to the fleeting condition of celebrity that attaches to an object of media attention, then passes to some new object as soon as the public's attention span is exhausted. It is often used in reference to figures in the entertainment industry and other areas of popular culture.

100 Posts On Kawara is not Dead

2007-03-07T21:33:00.000+01:00

Apart from using "Blogger" to 'blog', you can also use it to make art. In such a case "Blogger" is both the material used by the artist, as well as the platform where the artwork is presented.

On Kawara is a conceptual artist born in Japan in 1933. Since 1966 he has made a long series of "date paintings" (the "Today" series), which consist entirely of the date on which the painting was executed in simple white lettering set against a solid background. Other series of works include a series of postcards, "I Got Up At", rubber-stamped with the time he got up that morning, and a series of telegrams sent to various people bearing the message "I Am Still Alive".

As of 16 sep 2006 DDV is checking the obituaries in the newspaper every day to see if On Kawara is still alive.
He buys a copy of "De Standaard" newspaper and cuts out the page with the obituaries.

The newspaper page with the obituaries is pasted onto a memorial slab in the Bastard Art Gallery. Onto the page is stamped "On Kawara is not Dead" in red ink.
The names of the people listed in the obituaries are posted on a blog, along with a picture of the newspaper page every day.

As of today there are 100 posts on "On Kawara is not Dead".

Trash Bag Artist arrested in Antwerpen, Belgium

2007-02-24T22:30:00.000+01:00

The Bastard Art Evening Post

ANTWERPEN - Last thursday an unidentified man was spotted at an Antwerp Art Space, dumping cut up artworks in trash bags in the back of the exhibition room.

The 47-year-old man was arrested after a tip from an eager contemporary art essayist, Hans Theys, who is organising an event The Moss Gathering Tumbleweed Experience at the forementioned artspace. He told reporters he had noticed the man carrying several bags with what seemed to be cut-up artworks from a blue station wagon with numberplate D79 DDV.
Mr. Theys remembered that there was a warrant out from the FBI in Florida for this vehicle, registered to a man named Voss and suspected of cutting up an artwork in New York and dumping it in trash bags nearby Brooklyn Bridge.

MONTENEGRO

Upon his arrest the suspect had a pre-paid flight ticket for Montenegro, booked for sunday 25 feb 2007 at 15.30hrs. The investigators are still searching for the man's hideout, as until further notice he hasn't said a word to his interrogators. A special task force has set up a 24/24 surveillance round with webcams to watch all activity. Lieutenant Vaast Colson from this task force warns the public to take special care of suspicious bags that are left at any place, and invites everybody to come and watch the webcam images day and night through the window of his offices at 35/37 Museumstraat in Antwerpen.
Also on sunday 25 feb 2007 at 15.30hrs Lt. Colson and Mr. Theys will be available to answer all your questions at Museumstraat 35/37 Antwerpen. (st)

The Bastard Art Evening Post - Video evidence about the case

MyIBK 2.0

2007-01-03T12:13:00.000+01:00

Wat gespit naar de drijfredenen voor de karige aanwezigheid van kunstenaars op de nieuwe website van het IBK, waarover al eerder bericht heeft intussen wat opgeleverd. Uit welingelichte bron heb ik vernomen dat voor de IBK databank Beeldende Kunsten enkel kunstenaars in aanmerking komen die in de laatste 3 jaar gesubsidieerd zijn, en/of tenminste 3 jaar circuleren in het gesubsidieerde circuit, en/of die voor een aantal collecties (van bv. het SMAK, MuHKA, Vlaamse Gemeenschap) aangekocht zijn.
Voor een steunpunt dat zich positioneert als een neutrale, intermediaire instantie die los van de artistieke praktijk en onafhankelijk van het beleid reflecteert en informeert over alle aspecten van de artistieke praktijk lijkt dit mij een nogal bedenkelijke keuzepolitiek. Verder wil het IBK met een betrokken, maar tegelijkertijd afstandelijke blik het werkveld en het gevoerde overheidsbeleid bestuderen en biedt het analyses aan die bijdragen tot een dynamische ontwikkeling van de artistieke praktijk.

Binnen het IBK zwaait Johan Vansteenkiste als directeur de plak. Hij werd daar zonder veel poeha als coördinator in 2001 neergepoot door toenmalig kabinetsmedewerker Bart De Baere, omringd door een beheerraad van 'Belgen in het buitenland', voor een periode van 3 jaar. Van de oorspronkelijke 'Belgen in het buitenland' is enkel Cis Bierinckx overgebleven (misschien omdat hij geen 'Belg in het buitenland' meer is), en van de evaluatie na 3 jaar (door wie?) is helemaal geen sprake geweest. Het IBK beschikt ook niet over een adviesraad, noch een stuurgroep, iets wat nochtans elke zichzelf respecterende trendy organisatie tegenwoordig toeëigent.
Dat VSteunkiste niet de man is die zijn volk beeldende kunst zal leren kennen is/was genoegzaam in het werkveld bekend. Jarenlang slaagde hij er niet in om het warm water uit te vinden door te zeggen dat het IBK een jong steunpunt was en 'ze alles nog moesten uitvinden' terwijl er nochtans al minstens twee zeer goede voorbeelden in de aangrenzende sectoren van de podiumkunsten (VTI) en muziek (Muziekcentrum) bestonden, en hijzelf zogenaamd zijn sporen in de podiumkunstensector had verdiend.
Dat VSteunkiste niet de man is die zijn broodheren tegen de haren in zal strijken is/was eveneens genoegzaam in het werkveld bekend. Vandaar dat het nu zeer laf is om zich te verschuilen achter het argument van 'enkel gesubsidieerde kunstenaars komen in de databank Beeldende Kunsten van het IBK'. Eerst en vooral dient een 'afstandelijke blik' niet enkel oog te hebben voor degenen die (net als het IBK zelf) door de Vlaamse Gemeenschap worden gesubsidieerd, maar bovenal creëert het IBK door middel van een ongelijkheidsprincipe een vals beeld van 'het werkveld'. Er bestaat binnen het werkveld van de beeldende kunsten een groot aantal kunstenaars die er voor kiezen om los van overheidssteun en niet in het gesubsidieerde circuit (maar ondermeer in galerijen of ad hoc evenementen) tòch een relevante bijdrage leveren aan de 'Omgeving voor Actuele Kunst'. Het is de plicht van een neutrale, intermediaire instantie om daar ook oog voor te hebben.
Maar misschien heeft VSteunkiste het niet voor dat soort kunstenaars, die het werkveld - soms zelfs letterlijk dan wel figuurlijk - ondergraven. Als we niet opletten zal er straks misschien wel niks meer te steunen zijn in het werkveld. Behalve curatoren dan. Want het is toch wel een zeer merkwaardige toestand dat er volgens het IBK in Vlaanderen 41 curatoren zijn voor 143 kunstenaars, een verhouding van 1 tegenover 4.

Van een 'MySpace' voor kunstenaars zoals die van Saatchi wil VSteunkiste niet weten, wellicht wetende dat hij daar toch maar meestal op pek en veren onthaald wordt. Maar ondertussen is hij toch wel heel erg druk bezig om zo veel mogelijk 'friends' te maken onder curatoren, dat kan geen toeval zijn....

DDV
Kunstenaar,
Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst.

Illustratie: voorbereidingen bij de opbouw van de tentoonstelling Extra SIC in Antwerpen, november 2006.

Diggin' for Gordon - Down to the Whitney

2006-12-31T18:37:00.000+01:00

Sign the
Diggin' for Gordon - Down to the Whitney
Petition

Some support for Flanders' Support Centre for Visual Arts - IBK

2006-12-15T14:32:00.000+01:00

As of today, the IBK (Flanders' Support Centre for Visual Arts) has a new website.
"This site contains an elaborate database on visual arts, with information about artists and organisations. Moreover, every day the site is updated with news from the world of visual arts, shown under the 'news' category. Every week, a selection from these news items is gathered into a newsletter. You can subscribe to this newsletter. Finally, a lot of information is gathered around specific subjects, and can be read in files such as e-culture, art and economy and of course Digitaal Platform."
From my statistics I usually could tell that about 3,6% of visitors would come to my site through the link section of the IBK. Not a big deal, but still. Although, since the launch of the new site, this Stakeholder seems to have disappeared completely from the Environment for Contemporary Art as drawn by the IBK. Well, then I'll have to find another place to post my little cv, this blog perhaps....

Performances
2006	Silence of the Pigs in Factor 44, Antwerpen, Belgium DDV Live in the Living in De Living, Tienen, Belgium He just wanted to play in his bath tube and put a finger in his ass in Vilma Gold Gallery, Berlin, Germany Diggin' for Gordon in Undisclosed location, Antwerpen, Belgium DDV from China in Factor 44, Antwerpen, Belgium
2005	I Love Rock n Roll in 2Kolegas Bar, Beijing, China 2 ThroatStuckers in 2Kolegas Bar, Beijing, China I Love Rock'n'Roll in MiniMidi Festival @ Haidian Park, Beijing, China Vel in Factor 44, Antwerpen, Belgium Le Petit Bucher de Margarete in Belfort, Brugge, Belgium 5 5 5 in Premiera Klub, Vladivostok, Russia
2004	Hij die geen Hart heeft zal geen Hartepijn hebben in Factor 44, Antwerpen, Belgium
2003	Trop = Teveel in M_hka, Antwerpen, Belgium Secrets / No Secrets in Ruangrupa, Jakarta, Indonesia Get Back! in BB s Café, Jakarta, Indonesia
2002	Parels voor de Zwijnen in Pig Farm, Eernegem, Belgium Fleur de Peau - 07 in Le Cloître , Les Subsistances, Lyon, France Fleur de Peau - 06 in 'Acceuil' de Les Subsistances, Lyon, France Fleur de Peau - 05 in Quai St. Vincent, Lyon, France Fleur de Peau - 04 in Quai St. Vincent, Lyon, France Fleur de Peau - 03 in Montée de la Sarra, Lyon, France Fleur de Peau - 02 in Jardin des Chartreux, Lyon, France Fleur de Peau - 01 in Montée de l Observance, Lyon, France Only the Lonely in Bordello, Antwerpen, Belgium
2000	DDV en danger in Ecole Supérieure d Art, Grenoble, France Thai Foodstall in Factor 44, Antwerpen, Belgium
1999	AARA in About Café, Bangkok, Thailand
1996	The Performance Jan Hoet never saw in Museum Hedendaagse Kunst, Gent, Belgium Performance Workshop Presentations in Maldoror Galerie, Den Haag, Netherlands
1995	Marteling van de Heilige Erasmus in Kapel van de Romaanse Poort, Leuven, Belgium
1994	Wurger's Droom in Linkeroever/Galerie Annette De Keyser, Antwerpen, Belgium
1993	Dossier Antwerpen in Internationaal Cultureel Centrum, Antwerpen, Belgium The Murders of Joachim Kroll in Jockel-Headquarters, Bochum, Germany
1992	De Guely in Belgisch Centrum Beeldverhaal, Brussel, Belgium
1991	Did Dillinger Die Right there and then? in Galerie Transit, Leuven, Belgium
1990	Body Art in Galerie Lydia Megert, Bern, Switzerland
1989	L'Age D'Or Nr 2 (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Etablissement Phonographiques de l Est, Paris, France
1988	L'Age D'Or Nr 2 (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Kunstencentrum Carlos De Meester, Roeselaere, Belgium
1987	L'Age D'Or Nr 2 (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Bar Europa @ Shaffy Theater, Amsterdam, Netherlands L'Age D'Or Nr 2 (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Atelier Steel, Brugge, Belgium L'Age D'Or Nr 2 (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Doornroosje, Nijmegen, Netherlands L'Age D'Or Nr 2 (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Haters Tour @ V2, Den Bosch, Netherlands L'Age D'Or Nr 2 (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Amalthea Festival @ Limelight, Kortrijk, Belgium L'Age D'Or Nr 2 - Variation Australis (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in The Performance Space, Sydney, Australia The Lips of Osiris Ani, Triumphant, are the Lips of Anpu (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in City Arts Institute, Sydney, Australia I Challenge You (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in College of Advanced Education, Newcastle, Australia
1986	L'Age D'Or Nr 2 (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Bar Europa @ Shaffy Theater, Amsterdam, Netherlands L'Age D'Or Nr 2 (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Stadsschouwburg, Maastricht, Netherlands Ik Daag U Uit (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in AntiChambres, Gent, Belgium
1985	Le Locataire - 2 (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Talking Back to the Media @ Shaffy Theater, Amsterdam, Netherlands The Lips of Osiris Ani, Triumphant, are the Lips of Anpu (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in DMA 2 @ Entrepôt Lainé, Bordeaux, France The Lips of Osiris Ani, Triumphant, are the Lips of Anpu (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Atelier 340, Brussels, Belgium Le Locataire - 1 (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Time Based Arts, Amsterdam, Netherlands
1984	The Lips of Osiris Ani, Triumphant, are the Lips of Anpu (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Cultureel Centrum, Berchem, Belgium La Chute des Anges Rebelles in Ch. D Alsemberg, Brussels, Belgium
1983	Privémilicia in Club Moral, Antwerpen, Belgium Nu Ben Ik De Dood (with ProduKtion) in Campo Santo & Gele Zaal, Gent, Belgium Carl Grossman in Club Moral, Antwerpen, Belgium Cet Obscur Objet Du Désir (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Montevideo, Antwerpen, Belgium
1982	Hypnosis in Internationaal Cultureel Centrum, Antwerpen, Belgium Resonantiepunctie in Zeno X Gallery, Antwerpen, Belgium
1981	David Mark Chapman - 2 in Pannenhuis, Antwerpen, Belgium My Coat is my House in Kunstlerhaus, Hamburg, Germany Death-Threat in Echelle 1/Les Ateliers, Brussels, Belgium On A Sundaymorning in Odessa Rood, Leiden, Netherlands Lift-Off (with Etat Brut) in Underground On Stage Festival @ Beursschouwburg, Brussels, Belgium Besankon in Pap'circus-festival, Besançon, France David Mark Chapman - 1 (with Xavier Rathé) in 2de Verzameling, Gent, Belgium
1980	Eternity Forever - 2 (with The Simpletones) in Mixage Festival @ Stadsschouwburg, Utrecht, Netherlands This Week I Was Beaten Up - 2 (with The Simpletones) in Mixage Festival @ Stadsschouwburg, Utrecht, Netherlands Hear/See in Mixage Festival @ De Beyerd, Breda, Netherlands Vlaamse Primitieven in Zaal Alcazar, Koningshooikt, Belgium Simpletones in De Bajes (with The Simpletones) in Oude Bajes, Amsterdam, Netherlands I Wanna Be Injured (with The Simpletones) in Art Something, Amsterdam, Netherlands Gibst Mir Dein Hand (with The Simpletones) in Art Something, Amsterdam, Netherlands I'm Suffocating (with The Simpletones) in Art Something, Amsterdam, Netherlands Power-Drill! (with The Simpletones) in Art Something, Amsterdam, Netherlands Out (with The Simpletones) in Art Something, Amsterdam, Netherlands Eternity Forever - 1 (with The Simpletones) in Willem II Fabriek, Den Bosch, Netherlands This Week I Was Beaten Up - 1 (with The Simpletones) in Willem II Fabriek, Den Bosch, Netherlands Ladder-2 in Internationaal Cultureel Centrum, Antwerpen, Belgium Untitled-5 in Prinsenhof 03, Gent, Belgium First Aid in Jazz-Bilzen Festival, Bilzen, Belgium Untitled-4 in Prinsenhof 03, Gent, Belgium 11 Days in Gent, Antwerpen,..., Belgium Illegal in Internationaal Cultureel Centrum, Antwerpen, Belgium Untitled-3 in Prinsenhof 03, Gent, Belgium Untitled-2 in Prinsenhof 03, Gent, Belgium Untitled-1 in Prinsenhof 03, Gent, Belgium Underground Confrontation (with Ria Pacquee) in Metrostation 'Meir', Antwerpen, Belgium Diagonal-1 in Galerie Diagonal, Paris, France Diagonal-2 (with Ria Pacquee) in Galerie Diagonal, Paris, France Installation-4 in Galerie Diagonal, Paris, France Death-Interruption-2 in Galerie Diagonal, Paris, France Ladder-1 in Koninklijke Akademie voor Schone Kunsten, Gent, Belgium Installation-3 in Symposium International d'Art Performance, Lyon, France Push = Push in Prinsenhof 03, Gent, Belgium Anti-Static in Gent, Belgium Multifour in Pannenhuis, Antwerpen, Belgium B in Ruimte Z, Antwerpen, Belgium Das Berchtesgadens Diners in Fabrieksken, Aalst, Belgium Happy Star/Nominette in Fabrieksken, Aalst, Belgium
1979	Death-Interruption-1 in Ruimte Z, Antwerpen, Belgium Perfectone in Zaal Cercle, Gent, Belgium A - B (with Lud Vandevelde) in Koninklijke Akademie voor Schone Kunsten, Gent, Belgium Anarchy! in Galerie Valckesteyn, Bergen-op-Zoom, Netherlands Candy, for You in Muntplein, Brussel, Belgium For Skylab in Prinsenhof 03, Gent, Belgium Tonight the Men are Coming Back.... in Prinsenhof 03, Gent, Belgium A Trip to Mexico in Koninklijke Akademie voor Schone Kunsten, Gent, Belgium Untitled in Ruimte Z, Antwerpen, Belgium Installation-2 in Breda, Schaam Je/Turfschip, Breda, Netherlands Secret Punk in Gent, Antwerpen,..., Belgium Thriller in Prinsenhof 03, Gent, Belgium Installation-1 in Koninklijke Akademie voor Schone Kunsten, Gent, Belgium
Solo Exhibitions
2006	China Interim Report in Factor 44, Antwerpen, Belgium.
2000	Thai Boy Slim in Galerie Annette De Keyser, Antwerpen, Belgium. Speech Regained in Pranakorn Bar & Gallery, Bangkok, Thailand.
1998	One-Man-Show at Liste '98 in The Young Art Fair, Basel, Switzerland.
1997	Ons Geluk (with Luc Tuymans) in Breydelstraat 5, Antwerpen, Belgium.
1996	Daders van Dodingen in Galerie Annette De Keyser, Antwerpen, Belgium.
1994	Krampnitz/Project Feld-Reise in Galerie Staudenhof, Potsdam, Germany. De Vampier van Muizen in Plateau, Brussels, Belgium. De Wurger in Galerie Annette De Keyser, Antwerpen, Belgium.
1993	The Red Spider of Katowice in Galeria Potocka, Kraków, Poland. Danny Devos in Maldoror Galerie, Den Haag, Netherlands.
1991	True Crime Art in Galerie Transit, Leuven, Belgium. De Moorden in Ruimte Morguen in Ruimte Morguen, Antwerpen, Belgium.
1990	Grensgebieden (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Watertoren Oost-Souburg, Vlissingen, Netherlands.
1989	Belgium's Most Bizarre Artist in Ruimte Morguen, Antwerpen, Belgium.
1987	In Memory of Ed Gein in Ruimte Morguen, Antwerpen, Belgium.
1985	De Anatomie van Club Moral (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Archive Space, Berchem, Belgium.
1984	Force Mental (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in De Warande, Turnhout, Belgium.
1983	Privémilicia in Club Moral, Antwerpen, Belgium. Carruga (with Anne-Mie Van Kerckhoven) in Nieuwe Workshop, Brussels, Belgium.
1981	My Coat is my House in Kunstlerhaus, Hamburg, Germany.
1980	Je n'Aime Pas in Galerie Diagonal, Paris, France.
Group Exhibitions
2006	Voorbij Goed & Kwaad in Museum Dr. Guislain, Gent, Belgium. Sense of Pressure in Den Haag, Netherlands. New Reform archief in Netwerk / centrum voor hedendaagse kunst, Aalst, Belgium.
2005	proJect/ion Eve in Factor 44, Antwerpen, Belgium.
2004	DEAR ICC in M_HKA, Antwerpen, Belgium. Woorden Worden Beelden in Districtshuis Borgerhout, Antwerpen, Belgium. Pauvres Nous in Factor 44, Antwerpen, Belgium.
2002	Bordello in Rosse Buurt, Antwerpen, Belgium.
2001	Screen in Psychiatrisch Centrum Sint-Jozef, Sleidinge, Belgium.
2000	Ciné-Mà Jour Fixe in Factor 44, Antwerpen, Belgium. Terug van School in De Kabinetten van de Vleeshal, Middelburg, Netherlands. Liste in The Young Art Fair, Basel, Switzerland.
1999	Tremendum et Fascinosum in Cultureel Centrum , Berchem, Belgium. La Collectie in Factor 44, Antwerpen, Belgium. Liste 99 in The Young Art Fair, Basel, Switzerland. Dante's Inferno in Fort Asperen, Leerdam, Netherlands. Alter Ego in Silpakorn University, Bangkok, Thailand.
1998	Parels voor de Zwijnen in Factor 44, Antwerpen, Belgium. Chien Vierkant / Hond Carré in Factor 44, Antwerpen, Belgium. Kunst van het Provinciehuis in Koningin Fabiolazaal, Antwerpen, Belgium. Liste in Werkraum Warteck, Basel, Switzerland. Five Years Together in Galerie Annette De Keyser, Antwerpen, Belgium. Braeckman / Devos / Pacquée / Ruff in Galerie Fortlaan 17, Gent, Belgium.
1997	De Stad, de Taal en het Beeld in Tegenbericht, Leiden, The Netherlands.
1996	On Line-Media in Capitole, Gent, Belgium. Beeldberichten in KMSK/ICC, Antwerpen, Belgium. Aanwinsten van de Vlaamse Gemeenschap in M_HKA, Antwerpen, Belgium. De Rode Poort in Museum voor Hedendaagse Kunst, Gent, Belgium. Macht/Onmacht in Hessenhuis, Antwerpen, Belgium. BeeldDing in Stadshallen, Brugge, Belgium. Hebben Wij Het Geweten? in Provinciaal Museum, Hasselt, Belgium. BeeldDing in Museum Van Bommel-Van Dam, Venlo, Netherlands.
1995	La Condition Humaine in Witte Zaal, St. Lucasinstituut, Gent, Belgium. De Gemartelde Tijd in Kapel van de Romaanse Poort, Leuven, Belgium. De Dronken Boot in Maldoror Galerie, Den Haag, Netherlands. Sporen uit het Verleden in Universiteitsbibliotheek KUL, Leuven, Belgium.
1994	Kunstwerken verworven door de Vlaamse Gemeenschap in M_HKA, Antwerpen, Belgium. Please Don't Hurt Me in Cabinet Gallery, London, United Kingdom. On either Side in Elzenveld, Antwerpen, Belgium. Corridor/Triple-X in Westergasfabriek, Amsterdam, Netherlands. Transfer in Musée des Beaux-Arts, Charleroi, Belgium. Transfer in Kunsthalle, Recklinghausen, Germany.
1993	Transfer in Sint-Pietersabdij, Gent, Belgium. Wunschmaschinen II in Forum Wolkersdorf, Wolkersdorf/Wien, Austria. Wunschmaschinen I in Fotogalerie WUK, Wien, Austria. Cadavre Repris in Stadsschouwburg , Antwerpen, Belgium. Campo 95 in Galerij Campo, Antwerpen, Belgium.
1992	Memento Mori in Stelling, Leiden, Netherlands. Koelkastententoonstelling in W139, Amsterdam, Netherlands. Chelsey: De Kubieke Kabinetten in L'Hippodrome, Douai, France. Kunst en Maatschappij in De Warande, Turnhout, Belgium. Woord en Beeld in M_HKA, Antwerpen, Belgium. Beeldig Prinsenpark in Provinciaal Domein Prinsenpark, Retie, Belgium. Koelkastententoonstelling in Oceaan, Arnhem, Netherlands. Chelsey: De Kubieke Kabinetten in Centrum Belgisch Beeldverhaal, Brussels, Belgium. Koelkastententoonstelling in Artoteek, Dordrecht, Netherlands.
1991	Bizarre Christmas in Edition Nekrophil/Moltkerei, Köln, Germany. Kunstinitiatieven stellen voor in Stadsschouwburg, Antwerpen, Belgium. Art is Books in Provinciaal Museum, Hasselt, Belgium.
1990	Hotel Fantasia in Dionysus Projects, Rotterdam, Netherlands. Brain-Storm in Artis, Den Bosch, Netherlands. Ver.I.O. in Ver.I.O., Maastricht, The Netherlands.
1989	Prime Time in W139, Amsterdam, Netherlands. Telekommunikatie in Kunst in V2, Den Bosch, Netherlands. De Annexatie in Pampus/NL-Centrum, IJsselmeer, Netherlands. Wahrheit und Dichtung in Galerie Maerz, Köln, Germany.
1988	Doodgewoon in De Warande, Turnhout, Belgium. Het Onding Kunst in Stalker, Breda, Netherlands. Provinciale Prijzen in Internationaal Cultureel Centrum, Antwerpen, Belgium. 5 Jaar 2B in 2B, Eindhoven, The Netherlands.
1987	Tekeningen van Beeldhouwers in Kredietbank, Antwerpen, Belgium.
1986	Anti-Chambres in Gent, Belgium.
1985	Automobiënnale in Middelheimpark, Antwerpen, Belgium. 3D-Tentoonstelling in V2, Den Bosch, The Netherlands.
1984	La Chute des Anges Rebelles in Ch. D Alsemberg, Brussels, Belgium. In Vitro in Club Moral, Antwerpen, Belgium. Propagandum in NL-Centrum, Amsterdam, The Netherlands. Untitled in Kunstencentrum Limburg, Maastricht, Netherlands.
1983	Jonge Kunstenaars uit het Antwerpse in Campo Santo / Gele Zaal, Gent, Belgium. Van Drang tot Dwang 1 in Club Moral, Antwerpen, Belgium. Biennale 1 in Ruimte Z , Antwerpen, Belgium.
1981	Echelle 1 in VZW Erg, Brussels, Belgium. Are You Experienced? in Vrije Universiteit, Brussels, Belgium.
1980	1980 in Internationaal Cultureel Centrum, Antwerpen, Belgium. Projekt A-Z in Ruimte Z, Antwerpen, Belgium.
1979	Untitled in Ruimte Z, Antwerpen, Belgium. Tendenzen in de Beeldhouwklas in Akademie Voor Schone Kunsten, Gent, Belgium.
Articles & text
2006	Insertante, in L'Imagazine, /10. Diggen for Gordon, Heini Obst in L'Imagazine, /07. Bastaardkunst, Gerrit Vermeiren in <h>art, 20/04. DDV+Chine, Heini Obst in L'Imagazine, /03.
2005	TseeDee Revue, Heini Obst in L'Imagazine, /12. Delvoye in China, dbj in De Standaard, 22/10. Hamvragen bij de vleet, Chris Van Camp in De Morgen, 03/10. hommarged au lawaai, Heini Obst in L'Imagazine, /10. Antwerpse kunstenaars bouwen aan eigen monopolietjes, Marc Ruyters in De Financieel-Economische Tijd, 14/09. Monument, 2005, (unknown) in Catalogue, 09/09. Danny Devos wordt artistiek manager van Wim Delvoyes varkensboerderij, Nica Broucke in De Morgen, 02/09. Delvoye boert in China, Karel Verhoeven in De Standaard, 02/09. Wim Delvoye opent kunstboerderij in China, Marc Ruyters in De Financieel-Economische Tijd, 01/09. Een professor is geen kunstenaar, Ward Daenen in De Morgen, 08/02. Toen concepten nog op straat mochten, Luk Lambrecht in De Morgen, 11/01. De wonderjaren van de Antwerpse kunstwereld, Lars Kwakkenbos in De Standaard, 10/01. Van Grembergen en Anciaux? Nooit gezien, Lars Kwakkenbos in De Standaard, 10/01. Kunst van gisteren, Carel Blotkamp in De Volkskrant, 06/01.
2004	Vliegende messen en stedelijke mesthopen, (unknown) in Metro, 23/12. Het nieuwe museum herdenkt het oude, (unknown) in De Financieel-Economische Tijd, 22/12. Muhka toont : tentoonstelling Dear ICC, (unknown) in Flyer, 18/12. Mauro s coherente chaos, (unknown) in De Financieel-Economische Tijd, 26/10. Modelcontract voor kunstenaars, Jan Van Hove in De Standaard, 22/05. fun-lovin Club Morality in jeapordy, Heini Obst in L'Imagazine, /04. Er zit helemaal geen lijn in mijn evolutie, (unknown) in De Financieel-Economische Tijd, 30/01.
2003	Kan kunst de mensen redden?, (unknown) in De Standaard, 22/11. Our man in Jakarta, Harry Heirmans in L'Imagazine, /09. Aflossing van de wacht, (unknown) in De Financieel-Economische Tijd, 25/06. Thirty seconds + on Borgerhout, Dieter Roelstraete in Janus, /.
2002	Overheid maakt kunstenaars wegwijs in statuut, kdm / vpb in De Standaard, 01/10. Sluitend contract voor de kunstenaar, (unknown) in De Standaard, 22/03. Bordello maakt galerie van rosse buurt, Steven De Foer in De Standaard, 16/01.
2001	Kunst te gast in psychiatrisch centrum, Jeroen Laureyns in De Standaard, 10/12.
2000	Tentoonstellingsmaker corrumpeert kind, (unknown) in De Financieel-Economische Tijd, 27/09. De Spiegel van Boeddha, Els Fiers in Knack, 03/05. Les Jours Fixes, Harry Heirmans in L'Imagazine, /05. Zwerfhonden in Bangkok, Ann Demeester in De Financieel-Economische Tijd, 19/04. Ik weet zeker dat misdadigers als honden herboren worden, Frank Heirman in Gazet Van Antwerpen, 07/04. Het Scherp van de Snede, Christine Vuegen in Kunstbeeld, 01/04. Bang twan-do... are you experienced, Harry Heirmans in The Transmissions, /04.
1999	Merkwaardig hoe extreem-rechts kunstenaars fascineert, (unknown) in Gazet van Antwerpen, 08/12. Een statuut voor de paria, Jeroen De Preter in De Morgen, 20/11. Naar hemel en hel in Fort Asperen, Nathalie Faber in NRC Handelsblad, 21/08. Hel van Asperen verleidt met dood en verderf, Henk van Renssen in Volkskrant, 02/08. Het Vagevuur van Asperen, Jaap Huisman in Vrij Nederland, 24/07. De Buren van het SMAK, Luc Van De Steene in De Morgen, 12/05. 3B, (unknown) in The Nation, 21/02. Aanzet tot artistiek integratiebeleid, Ann Demeester in De Morgen, 12/02.
1998	Een leven met kunst, (unknown) in De Financieel-Economische Tijd, 29/12. Alleen kunstenaars en hoeren hebben geen statuut, GVV / EB in De Morgen, 12/06. Viering, Marc Holthof in Knack, 10/06. Vuurwerk, Els Roelandt in De Financieel-Economische Tijd, 10/06. NICC: kunstenaars eisen vrijplaats, (unknown) in De Financieel-Economische Tijd, 04/04. Kunstgrepen met foto s, Luk Lambrecht in De Morgen, 27/02. Viertal, Marc Holthof in Knack, 25/02. Kunst op het Net: tussen markt en mythe, (unknown) in De Financieel-Economische Tijd, 31/01. Danny Devos, (unknown) in A-Prior, /.
1997	Kunstenaars schoppen burgers een geweten, Ludo Bekkers in Kunstbeeld, 01/07. Drop It! Devos en Tuymans in Ons Geluk , TVD in Knack, 21/05. Ons Geluk, Dirk Pültau in NRC Handelsblad, 16/05. Danny Devos en Luc Tuymans vinden samen Ons Geluk , Frank Heirman in Gazet Van Antwerpen, 14/05. Terreur Tussen Vier Muren, Gilbert Roux in De Standaard, 09/05. Controle-freak met 4x4, Stijn Meuris in Het Belang van Limburg, 25/04. De seriekiller volgens multimediakunstenaar-moordspecialist Danny Devos, Stijn Meuris in Het Belang van Limburg, 25/04. Kunstenaar analyseert moordenaar van Bergen, Stijn Meuris in Gazet Van Antwerpen, 25/04. Vers versneden, Jordi Geirlant in Humo, 22/04. Moord op het Internet, Jan Braet in Knack, 16/04. De mini-mecenas, Ruud Goossens in De Morgen, 18/03. Beeldberichten, Marc Holthof in Knack, 08/01.
1996	Actuele Beeldberichten, (unknown) in De Financieel-Economische Tijd, 28/12. Beeldberichten, Greta Van Broeckhoven in Museumkrant, 01/12. In Het Klein Documenta, Jan Braet in Knack, 20/11. Opgespoten, Jordi Geirlant in Humo, 12/11. Opendeurdag in de Hel, Max Borka in De Standaard, 08/11. Pathetiek beheerst Antwerpse Fotografiezomer, Dirk Pültau in NRC Handelsblad, 26/07. Kempense kunstenaar Toon Tersas postuum ontdekt in Hasselt, Bert Bauwelinck in Gazet van Antwerpen, 17/07. Foto-zomer, Marc Ruyters in Knack, 10/07. Beelden van Macht en Onmacht, Paul Willemsen in De Standaard, 06/07. Foto s van de (on)macht, Marc Holthof in De Financieel-Economische Tijd, 06/07. Hebben de Beeldende Kunstenaars het Geweten?, Eric Bracke in De Morgen, 01/06. Beeld-ding herkauwt het post-modernisme, Peter Roose in (unknown), 24/05.
1995	Herman Floriot, Danny Devos in Nox, 06/05. Helder noemen wat Donker opkomt, Marc De Kesel in De Witte Raaf, 01/05. Kunst & Seriemoordenaars, Ineke Van Den Bergen in VPRO-Gids, 07/03.
1994	De ene Creëert, de andere Moordt, Nadia Dala in De Morgen, 26/12. Lezing over Seriemoordenaars in Filmmuseum, Guy Goethals in De Morgen, 23/12. Danny Devos, Denis Gielen in Arts & Culture, 01/11. In het Spoor van de Wurger, Fabian Takx in BLVD, 01/10. Reis per tijdschrift door medialand, IS in De Volkskrant, 20/09. Huiveren over wat een Mens vermag, Wilma Sütö in Volkskrant, 28/08. Fascinatie Kunstenaar voor Seriemoordenaar, Marion Smale in Het Parool, 05/08. Grensgebied tussen Kunst en Geweld, Françoise Ledeboer in Rotterdams Dagblad, 15/07. Moord in de Westergasfabriek, Merel Ligtelijn in Uitkrant Amsterdam, 01/07. Triple X: van Hoogmis tot Seriemoordenaar, (unknown) in Noord Nederlandsche Dagbladunie, 21/06. Danny Devos, Jos Van Den Bergh in Artforum, 01/05. Danny Devos, Jos Van Den Bergh in Artefactum, 01/04. De Artiest en de Wurger, Marc Ruyters in Knack, 16/03. Danny Devos en de Wurger, W.J. in Gazet Van Antwerpen, 02/03.
1993	Transfer, Mark Ruyters in Knack, 01/12. Nummer, Speciale Bijdrage in VPRO-Gids, 27/11. Belgen met Sterke Momenten, Dirk Pültau in De Gentenaar, 19/11. Transfer is Gezond voor de Kunst, Bart Bauwelinck in Gazet Van Antwerpen, 06/11. Force Mental van Club Moral, Tegencultuur in Antwerpen, Wim Van Mulders in Kunst & Cultuur, 01/11. Blick auf einen Mörder, Stephanie Febel in Ruhr-Nachrichten, 22/04. Eine dunkle Kraft treibt Künstler und Kriminelle, CHO in WestDeutsche Allgemeine, 22/04. Kroll-Performance: Künstler und Mörder Denken Ähnlich, ts in Bild, 22/04. Uitgelicht, (unknown) in Haagsche Courant, 20/01. Maldoror Galerie, (unknown) in Oor, 09/01.
1992	Waarom is de Kunstenaar geen Misdadiger?, Max Borka in De Morgen, 17/07. Signaal aan de Wurger, Max Borka in De Morgen, 10/07. Kunst en Cultuur In een Proviciestad, Etienne Wijnants in De Witte Raaf, /07. Koelkastententoonstelling Onder Nul, Mirjam Westen in HN, 01/04. Gaat het lampje in de ijskast wel uit?, Martin Pieterse in (unknown), 28/03. Koelkasten in Oceaan, (unknown) in (unknown), 28/03. Exporuimte vol Kunst-Koelkasten, Henk Meutgeert in (unknown), 27/03. Chelsey, Christine Vuegen in Deze Week in Brussel, 25/03. Musea, 216 kubieke centimeter groot, Max Borka in De Morgen, 25/03. Danny Devos, de Dwang achter Moord en Kunst, Laurens De Keyzer in Het Nieuwsblad, 13/03. Chelsy Girl, Jan Braet in Knack, 19/02.
1991	Transit exposeert moord en wraak, Dan Holsbeek in De Standaard, 18/11. Dodelijk, Marc Ruyters in Knack, 01/11. Nieuwe tentoonstellingen op het Zuid, DEA in Het Nieuwsblad, 06/03. Devos sluit Moordenaarstrilogie af, Frank Heirman in Gazet Van Antwerpen, 28/02. Danny Devos met Body Art in Galerij Transit, ERO in Het Nieuwsblad, 29/01. Performance: hoe zit dat nu met Dillingers dood?, Ronald Van De Sompel in De Morgen, 23/01. Hotel Fantasia, Edith Doove in Artefactum, 01/01.
1990	Brainstorm in Artis , Ferd Op de Coul in Brabants Dagblad, 07/09. Belgisch anarchisme Clichés ontkrachten, Henk Egbers in De Stem, 24/07. Zeeland in kunst biedt reeks boeiende tentoonstellingen, G.I. in Gazet van Antwerpen, 20/07. Op het Scherp van de Snede, Nico Out in De Scheldebode, 13/07. Masochistische Pelgrimage in een Watertoren, Ida Jager in De Volkskrant, 10/07. Overzicht van Antwerpse Club Moral in watertoren, Frank Heirman in Gazet van Antwerpen, 09/07. Reeks exposities in Watertoren geopend, (unknown) in De Scheldebode, 02/07. Danny Devos, Wim Van Mulders in Catalogue, 01/07. Grensgebieden, (unknown) in Straatfestivalkrant, /07. Grensgebieden van drie Belgische kunstenaars, (unknown) in Rekreatiekrant, 30/06. Zeeland in kunst biedt reeks boeiende tentoonstellingen, G.I. in Gazet van Antwerpen, /06. Schapen in Wolvenvacht, Wim Schepens in De Morgen, 21/03. Kunst VER.i.o., Janneke Wesseling in NRC Handelsblad, 19/02. Voor Iedereen die Geïnteresseerd is, Frank Heirman in Gazet Van Antwerpen, 05/01.
1989	Galerie, Rob Smolders in NRC Handelsblad, 15/12. Lelijk zet de zintuigen op scherp, Thea Fio in (unknown), 15/12. Kunst in de aanval, Trudy Van Riemsdijk-Zandee in Metropolis M, /11. Danny Devos, Belgium's Most Bizarre Artist, Chris Van Camp in Artefactum, 01/09. Danny Devos, Danny Devos in Apex, 01/08. Abgezogene Haut, bie in Kölner Kulturberichte, 28/06. De Moordmachines van Danny Devos, Frank Heirman in Gazet Van Antwerpen, 22/06. De zomer-accrochages in het Antwerpse galerijencircuit, Ronald Van De Sompel in De Morgen, 22/06.
1988	Het beeld van de dood, F.G. in Gazet van Antwerpen, /07. Provincie Antwerpen prijst haar kunstenaars, Frank Heirman in Gazet van Antwerpen, 06/03. Brion Gysin en Lawrence van Arabië in Borgerhout, Frank Heirman in Gazet van Antwerpen, 22/01.
1987	De Weduwe en andere Bizarre Instrumenten, Paul Huylebroeck in Gazet Van Antwerpen, 06/06. Eén vreemde eend op openingsdag van Antwerps galerijencircuit, Mark Ruyters in De Morgen, 06/06.
1985	Un Concert Multimedia, Jean-Louis Houchard in Musiques Contemporaines, 01/12. Club Moral, William Davenport in Unsound, 01/08. Automobiënnale leuk maar niet baanbrekend, Robert Melders in De Standaard, 19/06. De Helden zijn Vermoeid, Johan De Roey in Knack, 15/06. Kunst Flaneren, Edward Claessens in Topics, 15/06. Letter from Force Mental, AMVK / DDV in Unsound, 01/01. Pour une approche des espaces alternatifs (3), Guy Schraenen in Artefactum, /.
1984	Club Moral, marginaal forum, Robert Melders in De Standaard, 26/04. 20.000 mijlen over de Schelde, Frank Heirman in Het Vrije Waasland, /03. Andere Moraal in Antwerpen, Menno Grootveld in Agenda Amsterdam, 01/02.
1983	The Simpletones Forever, Andy Kix in Weekend, 06/10. Jonge Kunstenaars uit Antwerpse, Bart De Baere in De Gentenaar, 19/09. Bij ons alleen extreme dingen, Linda Greeve in De Morgen, 01/07.
1982	Force Mental: tweemaandelijks, (unknown) in Gazet van Antwerpen, 07/08. Club Moral, Meer dan een excentrieke kliek, Leo De Ley in Knack, 12/05. Masques et Autres Masques, Danny Devos in Liaison, /.
1981	DDV/Etat Brut, Alan Demeure in Cassette Gazzette, /10.
1980	New Performan, Danny Devos in Prokakrant, /12. I have an artificial disease, David in Vox Magazine, /11. Artistieke Fratsen in ICC, A.R. in De Morgen, 08/07. Masos, Barjots et Rigolos, (unknown) in Actuel, 01/06. Bompakket voor Jongedame, Walter Van Rooy in Ruimte Z, 01/05. D. Devos s'Ecroule, Review in Le Progrès, 24/04. Anarchy!, Statement in High Performance, 01/01.
1979	Autopech veroorzaakt tweemaal Feest!, VOL in Vooruit, 24/12. Kalklijn op Stoep was Farce, W.G. in Vooruit, 20/11. Graf voor ruimtetuig, Michiel H. in De Gentenaar, 11/07. Interview, Walter Van Rooy in Ruimte Z, 03/05. Interview, (unknown) in Prokakrant, 01/05.

Kwaad voorbij de Goedheid van Dr. Guislain

2006-11-16T12:00:00.000+01:00

Op 6 october 2006 opende in het Museum Dr. Guislain te Gent de tentoonstelling 'Voorbij Goed & Kwaad'. Voor deze tentoonstelling ontleenden de tentoonstellingsmakers in onderling overleg van mij 3 kunstwerken. Op de opening kon ik vaststellen dat van de 3 ontleende kunstwerken slechts één 'half' werk in de tentoonstelling werd opgenomen.

Op 19 januari 2006 kwamen de verantwoordelijke bruiklenen en de samenstellers van de tentoonstelling op mijn atelier om het concept van de tentoonstelling uiteen te zetten, en te bekijken welke kunstwerken ervoor in aanmerking zouden komen. Ze brachten toen luttele uren door in mijn atelier, hebben documentatie doorgenomen en daar waar mogelijk kunstwerken gefotografeerd. Van elk van de kunstwerken die eventueel in aanmerking zouden komen hebben we gezamenlijk de inhoudelijke en technische details doorgenomen.

Op 28 maart 2006 stuurt de verantwoordelijke bruiklenen mij een lijst met vermelding van de kunstwerken die het museum wil ontlenen voor de tentoonstelling. De bruikleenovereenkomst vermeld duidelijk 'Daders van Dodingen' (220 kaders), 'Kerstkaart Killer Clown' (van seriemoordenaar John Wayne Gacy) en 'Wurger van de Linkeroever' (6 metalen objecten). Alle kunstwerken zijn in mijn bezit, behalve enkele van de metalen objecten die ik zelf in bruikleen heb gegeven.

Op 18 mei 2006 antwoord de verantwoordelijke bruiklenen negatief op mijn vraag of er ook een vergoeding voorzien is voor het tentoonstellen van de kunstwerken. Wat betreft de presentatie van de kunstwerken vermeld hij dat 'Kerstkaart Killer Clown' in een toonkast zal getoond worden, en dat 'Daders van Dodingen' door de vormgever zal worden gehangen. Bij deze gelegenheid stuurt hij mij nogmaals de onveranderde bruikleenovereenkomst voor de 3 vermelde kunstwerken.

Op 7 juni 2006 wordt mij om afbeeldingen van 'Daders van Dodingen', en een scan van de 'Kerstkaart Killer Clown' voor gebruik in de catalogus gevraagd.

Na overleg komt de verantwoordelijke bruiklenen op 21 september 2006 de kunstwerken in mijn atelier ophalen. Na handtekening van de bruikleenovereenkomst en overhandiging van het verzekeringsattest worden de 3 vermelde kunstwerken ingeladen. In allerijl worden nog een aantal flankerende documenten en een boek betreffende John Wayne Gacy aanvullend bij 'Kerstkaart Killer Clown' meegenomen.

Op 6 oktober 2006 bezoek ik in gezelschap van één van de bruikleengevers van 'Wurger van de Linkeroever' de opening van de tentoonstelling van 'Voorbij Goed & Kwaad'. Tot mijn verbazing zijn er van het kunstwerk 'Daders van Dodingen' dat uit 220 kaders bestaat, slechts een honderdtal opgehangen. De andere uitgeleende kunstwerken 'Wurger van de Linkeroever' en 'Kerstkaart Killer Clown' komen niet eens in de tentoonstelling voor.

Wanneer ik hier een opmerking over maak geeft de directeur aan dat het ophangen van alle 220 'Daders van Dodingen' té imposant zou zijn in de tentoonstelling, en dat de voorziene plaats dit ook niet toeliet qua afmetingen. Eerst en vooral is het zo dat 'Daders van Dodingen' net door de grootte en het aantal kaders, gekoppeld aan het inhoudelijk karakter, dat imposante nastreeft. Daarnaast heeft een museum of tentoonstellingsvormgever geen enkel recht om zonder enige vorm van overleg met de kunstenaar veranderingen aan te brengen aan een kunstwerk. Alle voorbereidende gesprekken en correspondentie in acht genomen kan ik alleen maar besluiten dat Museum Dr. Guislain de gemaakte afspraken niet nakomt.

Overigens beperkt de nonchalance waarmee men dit alles bejegent zich niet enkel tot de kunstwerken. In de berichtgeving omtrent de tentoonstelling 'Voorbij Goed & Kwaad' worden op geen enkel moment of op geen enkele manier de kunstenaars vermeld. Noch de uitnodiging, noch de affiches, noch de flyers, noch de elektronische berichtgeving, noch zelfs de website vermeld de namen van de deelnemende kunstenaars. De catalogus, die nochtans 14 tekstbijdragen telt bevat geen enkele verwijzing naar de individuele kunstwerken of kunstenaars noch enige inhoudelijke toelichting. Hij bevat wel de personalia van de samenstellers van de tentoonstelling en de tekstschrijvers, maar niet van de deelnemende kunstenaars.

Daar waar ik met veel respect en grote verwachting uitkeek naar een bijzondere tentoonstelling die zowel voor mijn werk als voor de omgeving waarin ze terechtkwamen een hoogst interessant samenspel zouden ontwikkelen, hou ik aan dit evenement geen enkele productieve of waardevolle ervaring over. Het feit dat mijn kunstwerk in het Museum Dr. Guislain tentoongesteld wordt is in geen enkele communicatie terug te vinden, als ik mensen op de hoogte stel van het feit dat mijn kunstwerk kan gezien worden (wat gezien de omvang zelden gebeurt) krijgen ze slechts een half werk te zien, en de bruikleengever die op de opening van de tentoonstelling vergeefs zocht naar het uitgeleende kunstwerk kwam van een kale reis terug.

Bij dit alles concludeer ik dat het museum de uitgeleende kunstwerken louter beschouwt als een gratuite grabbelton waaruit te pas en te onpas kan bovengehaald worden wat van dienst kan zijn, zonder rekening te houden met de integriteit van het kunstwerk, zonder rekening te houden met de kunstenaar. Nochtans ontving het Museum Dr. Guislain dit jaar de 'Museumprijs' van de Vlaamse Gemeenschap. Vanuit mijn jarenlange inzet voor een verbetering van de positie van de kunstenaar in de maatschappij, maar ook persoonlijk, ben ik door deze gang van zaken geschokt en overwoog ik mijn kunstwerken uit de tentoonstelling terug te trekken - tot er alsnog een reactie van een bevriend kunstcriticus kwam:

"Onlangs in 'Voorbij Goed & Kwaad' een werk van jou gezien: 'Daders van Dodingen'. De titel is mij bekend maar dit werk heb ik nog nooit gezien en ik vond het een van de meest aangrijpende in de tentoonstelling. Aan de ene kant is het strak geordend, bijna geometriserend. De kleur beperken tot grijswaarden verhoogt wel het documentaire (dit zijn toch uitvergrote details van krantenfoto's) maar tilt het werk tegelijkertijd ver boven de anecdote uit. Die blik, die oogopslag die god wat weet heeft gezien en gevoeld van de daders achtervolgt de toeschouwer. Ondanks het abstracte karakter (men ziet oeverloos veel vierkantjes) komt een akelige dreiging dichtbij.
Misschien moet je toch eens proberen ergens wat werken te tonen zodat men beseft dat je niet alleen een volbloed performer bent, maar ook heel wat visueel en inhoudelijk interessante werken gemaakt hebt."
Tja....

DDV
Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst.

De tentoonstelling 'Voorbij Goed en Kwaad' loopt nog tot 29 april 2007 in het Museum Dr. Guislain. Jozef Guislainstraat 43, 9000 Gent
Van dinsdag tot vrijdag: 9-17h, zaterdag en zondag: 13-17h
Gesloten op maandag, op 24, 25 & 31 december en op 1 januari

Illustratie: de kerstkaart die serial killer John Wayne Gacy mij op 2 dec 1988 stuurde.

The Myth of John Fare

2006-11-16T09:13:00.000+01:00

With Extra City's latest exhibition "More Stories on Absence", the Myth of John Fare has surfaced once again. The exhibition piece is nothing more but a wide circulating text about John Fare and does not shed any light upon the person nor the myth of John Fare.
In 1985 I wrote to the Isaacs Gallery in Toronto, where he supposedly had his entire right hand amputated on 17 september 1968. I got a letter back from Mr. Av Isaacs, director:

February 15, 1985

Dear Danny Devos,

Thank you for your letter of January 31st.

The story of John Fare which has managed to persist for almost twenty years now, has no factual basis. In the late '60's, I put on a series of mixed media concerts in my gallery, and that is where the rumour began. There was no such person as John Fare as far as I know.

Sincerely,

Av Isaacs
Director

Die Kleinen und die Bösen

2006-09-15T00:40:00.001+02:00

Vandaag (ondertussen gisteren al) was het weer eens zover: een opening in het M_HKA (Museum voor Hedendaagse Kunst Antwerpen).

Op 19 aug 2006 verscheen er een nogal uitgebreide reactie van mijnentwege op een stuk dat eerder was verschenen van Geert Buelens. De Morgen-journalist Peter Dupont had namelijk een aantal belanghebbende euh, stakeholders opgebeld met de vraag hoe erg het eigenlijk gesteld was met de populariteit van culturele huizen zoals het M_HKA.
Tja, helaas heb ik nogal vaak veel op de lever liggen, en best niet alleen over het M_HKA. Dus als men de bal voor het doel legt zou ik wel gek zijn om zulk een vrije schop aan mij voorbij te laten gaan.
Het moest nu eenmaal zijn dat er net tevoren een opening was waar geen kat te zien was en waar we met een paar kunstenaars en kunstliefhebbers op het dakterras van het M_HKA stonden en naar de sinksenfoor beneden keken en knikten dat 'hier een bouwlift' heel wat meer leven in de brouwerij zou brengen, en er dan tenminste een te gekke ontmoetingsplek zou zijn in Antwerpen waar je bezoekers uit andere steden en landen eens een oorveeg mee zou kunnen geven. Of dat nu overigens in het M_HKA is of op een andere lokatie is maakt op zich geen veeg uit, feit is wel dat het M_HKA daar op een toplocatie een potentieel heeft liggen waarmee het niks ofte niemendal aanvangt. Een museum van hedendaagse kunst zou nog altijd de vinger aan de hedendaagse pols moeten houden en merken dat de omgeving errond leeft, maar in het M_HKA worden de vingers eerder gebruikt om in moeilijke maar trendy boeken bladeren en te lezen. Hoogst waarschijnlijk over interactie, interactiviteit ook, en cross-overs en merging en misschien ook wel een vleugje merchandising, maar het blijft wel allemaal op papier.
In datzelfde artikel in De Morgen lezen we ook dat Bart De Baere (directeur van het M_HKA) niet bereikbaar was voor commentaar.

Luttele dagen later, op 25 aug 2006, blinkt diezelfde Bart De Baere echter uit in een 3/4 pagina groot opiniestuk waarin hij rijkelijk zijn weldoordachte argumenten uiteen kan zetten. Daarin komt het er op neer dat de kritiek op het M_HKA focust op randvoorwaarden en een museum geen winkelraam voor kunstenaars is, geen toeristenlokmiddel en geen striptent of café. En uiteraard dat er voor zowat alle aspecten van de werking (zelfs de heraanleg van het terras) een tekort is aan middelen. Subsidies, de Heilige Koe die voor alles een oplossing biedt, maar die nooit groot genoeg is om net die kleine onontbeerlijke dingen die het verschil tussen top en brokkel maken, in te vullen.
Met Geert Buelens en Danny Devos wil Bart De Baere, als we daartoe bereid zijn, publiek in gesprek gaan over welk museum we in Antwerpen willen. Ik ga ervan uit dat de directeur van het Museum voor Hedendaagse Kunst in Antwerpen wel aan het telefoonnummer van een hedendaags kunstenaar uit Antwerpen kan geraken als hij dat wil....

Maar terug naar onze opening van vanavond. Ja, er was veel volk en het M_HKA had zich geen moeite getroost om aan randvoorwaarden te voldoen. Randvoorwaarde in de rand was vooral de alternatieve bar die kunstenaar Nico Dockx in zijn installatie op het gelijkvloers had geïntegreerd en die het gros van de bezoekers aantrok. Ondertussen was het boven in de cafetaria heel wat minder druk, daar kon je gratis water, appelsiensap of (bwah) Corsendonck krijgen. Een Cola kostte 1,20 € en een glas wijn.... euh ja, voor familieleden van werknemers van het M_HKA, die krijgen een korting. (Als ik even goed reken was het 20%)
Waarin een groot instituut klein kan zijn....

Met een doorwrocht opiniestuk van 3/4 bladzijde reageren op enkele paragrafen kritiek in een kranteartikel getuigt op zich al van een verwerpelijke machtswellust. Op een aftandse parodie van Kleine Columnist Jordi Geirlant na is er vooralsnog geen sprake van veel beroering in de Omgeving voor Actuele Kunst. Diep binnenin de vesting van het M_HKA kan het wel zijn dat de droge gortepap creatief en vooruitstrevend aan het gisten is, het is evenwel aan de rand dat dingen, ook grote instituten als het M_HKA, beginnen af te brokkelen.
Die Kleinen und die Bösen, het is en blijft de nachtmerrie van een museumdirecteur.

Overigens heeft De Morgen zomaar zonder toelating een beeld van mijn website geplukt, een collage waarin ik de laatste ogenblikken van Lee Harvey Oswald verpersoonlijk. Meer nog, ze hebben de mijzelf toegebrachte en historisch gereconstrueerde hoofdverwonding weggeretoucheerd. Foei!

Danny Devos
Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst.

De illustratie bij dit artikel is een foto van een speelgoedbeertje dat de Noise Band Club Moral aantrof tijdens een wandeling in Sierre, Zwitserland op 20 maa 2005.

Factor 44 Must Stay!

2006-07-15T17:56:00.000+02:00

A translation in English of the piece below. Only one day after I posted it there were already over 100 votes. Factor 44 is an independent underground Art Club in Antwerp, Belgium. It is runned by Harry and Heini, and for some or several reasons they were thinking of quitting. If Heini manages to, more explanation about that should be available on their website, eventually in dutch, french and/or english.

It's god-shame that even taking into account the given reasons that such a lively initiative like Factor 44 would consider 'Redefoundation'. Apart from the summer barbeques of 'De Koxvrienden' there is no other place in Borgerhout but not even in all Antwerp with as much cultural-life-necessary events like Factor 44.
Heini Obst's targeting analysis clearly shows that Flanders by word and deed from its authorities hasn't understood a lot of a well breeding Environment for Contemporary Art. The 'overhaul operation' that should bring the visual arts on a comparable professional level in regard to other arts is one and a half year later only ointment on a wooden leg: some organisations have become better, although often it's the people involved or behind the scene whose income has seriously improved. While for instance Extra City fires its artistic director because he can't account for some 90.000 euro, Harry and Heini are rowing in a boat for which the Flemish Government only spends 10.000 euro, a year that is. And while for instance at the NICC a team of 6 Young Lions have taken over, we didn't see any activities while Heini and Harry have hammered together some 6 JourFixes and some off-the-record events (including undersigned's China Report) in their free time.
Factor 44 is the least subsidised of all Visual Art Organisations in Flanders but probably has the largest palmares of organised activities, which doesn't mean we aim for quantity instead of quality, but then nails with head are being hit. Strange though that such a thing doesn't reach people in the capital. Is it because from the members of the government's advisory committee only Johan Pas shows up once in a while to show off his punky hairdo in full glory? Or even more because he was too busy with his monsterstudy about such an other initiative from a slightly older Environment for Contemporary Art to attend the advisory meetings regarding Visual Arts Organisations? Or is it because advisor Hans Martens tells the Minister of Culture part-time that there are already too many big budgetwolves in Antwerp and that some money should go to his hometown of Gent too? Or maybe he has too much at hand in his second part-time job proposing artists from his own institute and again town? It's a Flat Flat Planet....
When there wouldn't be of course, the 500.000 fans of Factor 44! Yep, we're starting a petition today to support Harry and Heini. Next year there should be at least a workable budget to organise at least one activity a month. The should also be a budget to get Heini out of his welfare-situation so he can take charge of daily administration, and Harry's carpenterwork and rides with his own car should be paid by Factor 44. For a large Flemish Community this is only a small gesture, and many small things make something big, so vote now that Factor 44 should stay!

Danny Devos
Factor 44-fan since the Old Days,
Stakeholder in an Environment for Contemporary Art.

Factor 44 Moet Blijven!

2006-07-13T22:51:00.000+02:00

Op 14 juli 2006 houdt Factor 44 een Herontstichtingsvergadering:

"Factor 44 gaat na de feitelijke 10-jaar drempel (oktober 2006) zijn reguliere activiteiten staken; zijnde het houden van de maandelijkse ‘Jour Fixe’, de preparatie van tentoonstellingen en activiteiten op verplaatsing, alsook de publikatie van zijn orgaan ‘l’imagazine F44’. In plaats daarvan werd, naargelang de beslissingen, overgeschakeld van ‘archiefproductie’ naar ‘archiefbeheer’, met mogelijk enkele publieke toonmomenten en de publikatie van ‘occasionele’ schriften daaromtrent (beginnend met de chronologie 10 jaar)."

Daarna zal gevolg gegeven worden aan de inbreng van betrokkenen en de verdere verloop van de organisatie bepaald worden.

Introductieve Samenvatting:
Tien jaar Factor 44 zijn in het algemeen goed verlopen. De ontwikkelingen van verschillende aspecten liepen in het algemeen in de vooropgestelde richting, soms beter dan verwacht, soms minder, maar de flexibiliteit van het geheel verzekerde een constante opeenvolging van activiteiten allerhande, en een terugblik (in de vorm van een chronologie) toont dat er in feite goed gepresteerd is. Tien jaar is niet te vroeg om een hervorming van het geheel te ondernemen, en voor een mogelijke vernieuwing en herwaardering zouden verschillende gesprekspunten in aanmerking komen.

Mogelijke Agendapunten

1) De Behuizing.
Wat aan het begin als ruimschoots voldoende leek blijkt nu wat krap. Wel is het zo dat niet alle ruimte optimaal is gebruikt, en afhankelijk van de vooropgezette activiteiten zijn vele opties open.
- a) Verkoop.
  Er is sprake van een mogelijk verkoop van ofwel een van de huizen ofwel een gedeelte van allebei die hertekend zou worden (kadaster? aansluitingen?) Verder rijst met deze vraag samen met de inkrimping van ruimte de mogelijke verhoging van kosten.
- b) Verhuizing.
  Afhankelijk van de keuze van de eigenaar en de mogelijke toekomstige palette van activiteiten kan een ruimtelijke spreiding voorzien worden, waarbij het behoud van een ‘centraal bureau’ toch wenselijk schijnt.
- c) Virtualisatie.
  Met het mogelijke opheffen van een specifieke ruimte en/of afhankelijk van de structuur veranderingen kan een diversificeerde virtualisatie mits goede afspraken een oplossing zijn. Deze kan roterend of simultaan georganiseerd worden.
2) De Structuur.
De gewone ‘verenging zonder winstoogmerk’ heeft tot nu relatief goed gediend, alhoewel men soms eerder aan een CV of een bvba zou kunnen denken. Gegeven dat er nu ook openbare financiën mee gemoeid zijn, is deze vraag niet zonder belang.
- a) gewone VZW.
  De simpele vzw-structuur heeft tot nu goed gediend. Wel zijn er recentelijk enkele pijnpunten gerezen waarbij de verdeling van taken en de reserve aan bijkomende krachten niet optimaal benut waren en een vorm van materiaal-moeheid is ingetreden. Deze problemen kunnen met een hervorming van functies en herverdeling van taken mogelijk verholpen worden.
- b) Expansieve diversificatie.
  Een idee van spreiding van de huidige structuur over meerdere associatieve groeperingen is een optie die wel zowel bovenvermelde probleempunten meedraagt alsook nieuwe creëert. Ook de ramificaties van wettelijke bepalingen over de gewest-grenzen heen (zie perikelen nicc) stellen heel wat uitdagingen.
- c) Reductie.
  Alhoewel het haast onmogelijk blijkt verder reducties voor te nemen (de vzw functioneert nu al in zijn wettelijk-minimale vorm) kan wel een afstoting van bepaalde activiteiten en de concentratie op enkele kerntaken overwogen worden.
3) De Werking.
Zonder al te veel moeite heeft F44 mits het bijhouden van enkele simpele parameters toch over de jaren een niche-profiel kunnen opbouwen, die, naargelang men deze bekijkt, mogelijk intussen overhaalt is. De vraag is of er voor de huidige formule nog een leefbare draagvlak bestaat, zowel bij het publiek als bij de leden van de organisatie.
- a) Drempelverlaging.
  Een verdere drempelverlaging zou moeilijk te bewerkstelligen zijn. Momenteel heeft Factor 44 als organisatie het laagste profiel van alle initiatieven en steekt nauwelijks boven de ad-hoc, meestal tijdelijke underground scenario’s uit.
- b) Drempelverhoging.
  Dit is een optie die gepaard gaat met de structurele reductie; het bieden van minder activiteiten van hoger niveau en kwaliteit... De bepaling hiervan blijft eerder subjectief en zou in de huidige structuur problematisch kunnen zijn.
- c) Drempelverwijdering.
  Deze optie kan in alle gevallen toegepast worden. Ze ondermijnd wel de al onduidelijke profilering in het veld en riskeert een volledig verval van identiteit, waarbij zich de vraag van het concept ‘organisatie’ weer opdringt.
4) Het Beleid.
Tot onlangs was het beleid geen noemenswaardig probleem; recente veranderingen in het dagelijks leven van uitvoerders hebben weliswaar een herziening nodig gemaakt, die afhankelijk van de beslissingen op de andere punten evenredig moeten evolueren.
- a) Taakverdeling.
  Tot nu was de taakverdeling los en op basis van behoeftes georganiseerd, wat merendeels goed functioneerde en mits enkele aanpassingen verder kan worden gehandhaafd. Vraag is of deze mogelijkerwijze beter zouden identificeert worden.
- b) Verantwoordelijkheiden.
  Deze werden tot nu toe evenredig gespreid over verschillende functionarissen, terwijl deze niet altijd in de strikte zin deze ook op zich hebben moeten nemen. Mogelijk kunnen met de duidelijkere specifieëring ook de verantwoordelijkheiden scherper gesteld worden.
- c) Spreiding.
  Anderzijds kunnen zowel taken en verantwoordelijkheiden breder verspreid worden, zowel in aantal als in periodieke termen, wat waarschijnlijk een verhoging van administratief werk met zich mee zou brengen... welk waarschijnlijk minder wenselijk zou zijn.
5) Identiteit.
Hier is de vraag of wat nu tien jaar als ‘Factor 44’ gekend staat in een nieuwe gedaante herkenbaar vernieuwd moet blijken, volledig vernieuwd of alleen kosmetisch vernieuwd moet worden. Een nieuw laag verf is in elk geval nodig, vraag is hoe ingrijpend deze renovatie moet worden.
- a) Volledige Vernieuwing.
  Afhankelijk van de beslissingen over de voornoemde punten kan een volledig nieuwe organisatie ontstaan, met het gevaar dat er oude wijn in nieuwe vaten zou geschonken worden. Zoals in het bedrijfsleven is gebleken, kan een nieuw blazoen een mank-lopend instituut niet redden. De vraag stelt zich of een volledig nieuw concept dan niet wenselijk is.
- b) Gedeeltelijke Vernieuwing.
  Ook afhankelijk van voornoemde beslissingen, kan een herwaardering van een deelaspect van de huidige activiteiten als kerntaak ook de benoeming in aangepaste vorm verder gebruiken. Welk deze zou kunnen zijn moet uit de beslissingen blijken en loopt ook het gevaar een maat voor niets te worden.
- c) Kosmetische Vernieuwing.
  Hier stelt zich de vraag of een face-lift überhaupt nodig is, maar kan in bepaalde gevallen soelaas brengen aan een vermeende veroudering en de indruk van een feitelijke verjonging geven... wat in zich zelf geen blaam draagt, maar eerder in het therapeutische te zoeken is.
6) In Concreto.
Alhoewel er geen duidelijk saneringsplan op tafel ligt, zijn in grote lijnen de volgende punten ter behandeling voorgesteld:
- a) Afwerking van het Zomerprogram
  Momenteel tamelijk onduidelijk, maar na traditie ter plaatse in te vullen. Overkoepelende (werk)noemer is ‘irrigation of irritation’ en zal als voorzien de jours fixen in eer houden. Daarnaast is de jaarlijkse fifty-fifty-bijeenkomst (AV-survival weekend) mogelijk nog van toepassing (de allerlaatste), en de jaarlijkse revisie Nr.8; U.K.R.K. (spherical archive) alsook de nog lopende Nr.7, U.K.K.R (icc-brochure-modificatie) moeten ook nog afgewerkt worden.
- b) Ordenen van Tegoeden.
  Afhankelijk van beslissingen zullen de gemeengoederen in kaart gebracht en evalueert worden. Dit bevat het machinepark (audio-video-reprotoestellen), bureaumateriaal (inclusiev hard & software, archief, intellectuele- en reproductierechten), de boekhouding ( overeenstemming reële en fictieve tegoeden/verplichtingen, regulariseren van lopende rekeningen, bankrelaties en volmachten)
- c) Voorbereiding.
  Naargelang de genomen beslissingen moeten voornoemde herverdeeld en afgehandeld worden. Dit kan gaan van een openbaar verkoop van alles tot een herschikking van bestaande omstandigheden, maar juist daarom is het wensenswaardig om alles sluitend te verklaren, zodat elke beslissing niet verkleurd moet worden door reëel-bestaande mankementen.
Verloop van de vergadering (voorzien):
Vanaf 16 uur (tea-time) bijeenkomst & informele gesprekken, voorstellen en bedenkingen worden genoteerd.
18 uur - begin van de formele discussie (voor mensen die direct van hun werk moeten komen zal er om 20 uur een korte samenvatting voorgesteld worden)
20 uur- de vergadering, met voorstellen en vraag-en antwoord-sessie.
22 uur- afronding en eerste synopsis. Conclusies ter beraad.
22:30-23:00 stille afzakking naar Quai 44 / pierre E: 14JU

Het is godgeklaagd dat zelfs alle bovenstaande redenen in acht genomen, een zo levendig initiatief als Factor 44 tot 'Herontstichting' overgaat. Op de zomerse barbeques van 'De Koxvrienden' na is er in Borgerhout maar ook in Groot-Antwerpen geen enkele plek met zoveel cultuurlevensnoodzakelijke activiteiten als Factor 44.
De analyse van Heini Obst is trefzeker en brengt op een verhelderende wijze aan het licht dat Vlaanderen bij woord en daad van haar overheid nog steeds geen kaas heeft gegeten van een goed gedijende Omgeving voor Actuele Kunst. De 'inhaalbeweging' die de beeldende kunst naast de andere kunsten op een professioneel niveau moest brengen blijkt anderhalf jaar later een pleister op een houten been: enkele organisaties zijn er beter van geworden, alhoewel het in realiteit vaak de mensen in of achter de organisaties zijn wiens inkomensstatus merkelijk verbeterd is. Terwijl om maar iets te zeggen Extra City zijn artistiek directeur de laan uitstuurt vanwege een onverklaarbaar tekort van zomaar eventjes 90.000 euro roeien Harry en Heini in Factor 44 in een bootje waar de Vlaamse Gemeenschap amper 10.000 euro voor veil heeft. En terwijl om maar iets te zeggen in het NICC een nieuwe gedreven ploeg van 6 Jonge Leeuwen het heft in handen nam zagen we nog geen enkele activiteit maar hebben Heini en Harry in hun vrije uurtjes 6 JourFixes en nog een aantal off-the-record events (waaronder ondergetekende's China Report) in elkaar gebokst.
Factor 44 is de minst gesubsidieerde van alle Organisaties Beeldende Kunst in Vlaanderen maar heeft wellicht het grootste palmares qua georganiseerde activiteiten, daarmee willen we uiteraard geen pleidooi voor kwantiteit ten voordele van kwaliteit houden, maar bon, er worden wel spijkers met koppen geslagen. Toch vreemd dat zulke dingen niet doorstromen tot in de hoofdstad. Is het omdat van de leden van de beoordelingscommissie enkel Johan Pas af en toe ter Factor verschijnt om nog eens z'n punkkapsel in alle glorie te kunnen showen? Of daarenboven dat uitgerekend hij vanwege zijn monsterthesis over al zo'n ander initiatief uit een al wat oudere Omgeving voor Actuele Kunst de subsidierondes betreffende de Organisaties Beeldende Kunst binnen het Kunstendecreet niet kon bijwonen? Of is het omdat Adviseur Hans Martens de minister deeltijds adviseert dat er toch al veel te veel grote budgethappers in Antwerpen zitten en dat er ook eens wat geld naar zijn eigen Gent zou moeten gaan. Of misschien heeft hij in hoofde van zijn tweede deeltijdse job teveel werk om kunstenaars uit eigen instituut, en natuurlijk ook weer stad, naar voren te schuiven. It's a Flat Flat Planet....
Ware daar niet natuurlijk, de 500.000 fans van Factor 44! Yep, wij beginnen vandaag een petitie om Harry en Heini te steunen. Tegen volgend (subsidie)jaar moet er minstens een werkbaar budget zijn om in Factor 44 terug minstens elke maand een activiteit te organiseren. Bovendien moet er een budget komen om Heini uit zijn OCMW-situatie te halen en de door hem verzekerde dagelijkse leiding terug op te nemen, en moeten Harry's timmerwerk en ritten met de eigen dienstwagen voortaan kunnen betaald worden met Factor werkingsgeld. Voor een Grote Vlaamse Gemeenschap is dit slechts een klein gebaar, en vele kleintjes maken een groot, dus stem nu opdat Factor 44 kan blijven!

Danny Devos
Factor 44-fan van het Eerste Uur,
Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst.

Cry Me a River

2006-07-06T23:33:00.000+02:00

"Vorige week besliste de algemene vergadering van ZAMU om de vereniging te ontbinden", aldus Johan Verminnen in De Morgen van 6 juli 2006. De reden hiervoor is een gebrek aan financiële middelen, een belangenvereniging kan volgens de Vlaamse Regering namelijk niet gesubsidieerd worden.
Nochtans is het net de politiek die enkel wil praten met 'erkende' vertegenwoordigers van de sector. Men kan de overheid begrijpen dat die geen vereniging subsidieert om zich er vervolgens door tegen de schenen te laten schoppen.
Wat evenwel heel wat ministers en kabinetsmedewerkers zich ondertussen onbetwistbaar zullen herinneren is dat in vrijwel alle discussies over het kunstenaarsstatuut en het kunstendecreet er aan tafel een aantal onbetaalde vrijwillig werkende kunstenaars zaten. Die kunstenaars hebben er samen met ambtenaren en specialisten gewroet aan ondermeer een werkbaar sociaal statuut voor de kunstenaar en een kunstenaarsvriendelijk kunstendecreet. Zonder het Nationaal Kunstenaarsplatform was het kunstenaarsstatuut wellicht nog een verre droom.
Wij kunstenaars hebben binnen onze beroepsverenigingen nooit de postjes verdeeld noch ons de vaak schaarse middelen toegeëigend. We hebben ons wel, zij het spaarzaam in vergelijking met kabinetten en administraties, omringd met medewerkers om onze slagkracht en trefzekerheid te verhogen, en onze kennis aan te scherpen en te toetsen. We hebben wel gezorgd voor administratieve ondersteuning om onze organisaties draaiende te houden, onze leden te bevragen en de publieke opinie te informeren over onze werking.
Om tegen de schenen te schoppen vragen we geen subsidies, als kunstenaars zijn we inventief genoeg om daarvoor manieren te vinden. Wat we wel noodzakelijk vinden is een ondersteuning om onze belangen te behartigen op een evenwaardige manier als een overheid die een 'erkende' gesprekspartner eist. Daartoe willen we een vereniging op een professioneel werkbare manier kunnen organiseren. In een kunstenlandschap waar amper 10% van de kunstenaars van artistieke inkomsten kan leven zijn subsidies voor zo'n 'erkende' gesprekspartner onontbeerlijk.
Johan Verminnen mag dan al slechts een steen verlegd hebben in de rivier, er zullen nooit genoeg handen zijn om de stroom in de rivier tegen te houden. Kunstenaars zijn als water, een planeet kan niet eens zonder, laat staan dat een Vlaamse overheid dat zou kunnen.

Danny Devos
ex-voorzitter NICC
Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst.

Deze tekst was een reactie op het opiniestuk "Een steen in de rivier" van Johan Verminnen in De Morgen van 6 juli 2006.
Illustratie: Johan Verminnen op een 'Rondetafel' van het Nationaal Kunstenaarsplatform in de Bourla te Antwerpen op 27 nov 1999. foto DDV.

He's All Shook Up

2006-07-06T13:39:00.000+02:00

Waar geen enkele politicus, blokwatcher of journalist in is geslaagd gebeurde gisteren dankzij Tom Barman. Filip Dewinter beeft! Hij is ongerust omdat 'Vlaamse artiesten' zich achter Tom's 0110 scharen.
In haast alle gevallen van countering door politici in panels of journalisten in interviews wist Dewinter zich totnogtoe voorbeeldig uit de slag te trekken en met een licht triomfantelijke glimlach zijn tegenstrevers af te houden. Deze keer evenwel verscheen hij met een lichte beving om zijn oog op het journaal, een primeur!
Vanwege deze démarche zouden een aantal Vlaamse fans zich wel eens door hun idolen kunnen laten meeslepen. Ze zouden wel eens wat verder kunnen denken dan hun neus lang is en inzien dat ze het eigenlijk al veel te lang veel te bruin hebben gebakken door te stemmen voor haatzaaiers. Haatzaaiers die er voor zorgen dat we haast in geen enkele buurtwinkel meer kunnen binnen stappen zonder geconfronteerd te worden met zure opmerkingen. Wel, ons artiesten stoot dat tegen de borst.
Dewinter was misschien vergeten dat artiesten als geen ander weten wat beknotting van vrijheid is en zij in zowat alle 'winterse' regimes als eerste ter slachtbank worden geleid. Dat zou onder zijn heersende hand niet anders zijn, laat staan onder die van tal van zijn slag mandatarissen in het Vlaamse Hinterland. Verder vindt hij ook dat populaire artiesten de Vlaams Belang kiezers niet kunnen teleurstellen door deel te nemen aan dit initiatief tegen onverdraagzaamheid en racisme. Met andere woorden, de boekverbranding is al begonnen. Hij kan alvast zijn pen in bruine inkt dopen om de lijst van ontaarde artiesten aan te vatten. Als dat al niet het geval was, zet deze er dan ook maar bij.

Tom blows our mind - drastically, fantastically! De Diesel Power komt nog maar pas op gang....

Maar van waar komt dan het Nieuwe?

2006-06-09T17:31:00.000+02:00

Op 8 juni 2006 had ik een afspraak met Sonia Dermience (die een documentaire maakt over Belgische kunstenaarsinitiatieven) om een aantal videotapes over Club Moral uit te lenen. Zij stelde voor om op het E-Flux Film Festival in de E-Flux Video Rental af te spreken, "in de Lange Nieuwstraat". Stipt op tijd stond ik bij het oude gebouw van 'de bevolking' waar al eerder een Extra City (in dit geval partner van E-Flux) evenement plaatsvond. Helaas, alle deuren dicht en niets dat liet vermoeden dat er hier enigerlei te beleven zou zijn. Niet van mijn stuk gebracht kocht ik in de dichtsbijzijnde 'betere' boekhandel een exemplaar van Belgie's nieuwste kunsttijdschrift. Daarin werd E-Flux Video Rental keurig vermeld in de agenda: Mexicostraat, Kattendijkdok Kaai 44. Het was een mooie dag, dus ik fietste helemaal richting haven. Veelbelovend probeerde men mij een toegangskaartje te verkopen, maar nee, "die Video Rental dat is in de Wolstraat". Nog steeds goedgemutst fietste ik terug richting centrum om Sonia te treffen, ze had ondertussen net als de twee andere bezoekers van het Festival al een glaasje champagne aangeboden gekregen.
Nevertheless. Thuisgekomen om het nuttige aan het aangename te paren bladerde ik achteloos door het kunsttijdschrift dat mij op het verkeerde pad had gestuurd. Reeds op bladzijde 2 las ik dat 's lands meest succesvolle kunstenaar (zie voorgaande post) "een nieuwe 'conceptuele' reeks schilderijen heeft opgezet", en wel "dit keer omtrent de Jezuïeten". De schilderijen zullen voor het eerst in het voorjaar van 2007 te zien zijn in België.
Waarschijnlijk zijn er in dit land wel elke dag een paar kunstenaars die een reeks werken opzetten, helaas vallen zij buiten het oog en buiten het hart van de kunsttijdschriften. Daarenboven toonde de Zeno X Gallery, waar naar alle waarschijnlijkheid ondermeer het werk "Ignatius Van Loyolla" (sic), olie op doek, 113x81cm, te zien zal zijn, al 23 jaar eerder een reeks werken over diezelfde Ignatius Van Loyola. Anne-Mie Van Kerckhoven presenteerde toen een reeks van 4 werken omtrent de Jezuïeten: De 4 Uitersten. Ook de film die hierboven te zien is gebaseerd op de gedachtengang van Ignatius Van Loyola: "Een 6 minuten durende 16mm animatie die opgebouwd werd volgens de Geestelijke Oefeningen van Sint Ignatius van Loyola, stichter van de Jezuïetenorde. De Dood, het Oordeel, de Hel en de Hemelse Glorie zijn de 4 uitersten van de Jezuïeten. Het zijn de stadia die men moet doorlopen om die staat van genade te bereiken waarin de zonde, het Kwaad, bedwongen wordt. Ik maakte mijn eigen uitersten waarbij ik via de banaliteit en de herhaling, de opoffering en de devotie, tot de conclusie kom dat het Kwade slechts bestaat bij de gratie van het Goede, en omgekeerd."
Twee van de reeks van 4 werken die in de tentoonstelling te zien was staan intussen te beschimmelen in de gang van Club Moral te Borgerhout.

AMVK interpreteert de Vier Uitersten van Sint-Ignatius

ANTWERPEN - In de Zeno X Gallery loopt momenteel een tentoonstelling van Anne-Mie Van Kerckhoven (signerend met AMVK). Zij ging op zoek naar de bron van de notie 'goed en kwaad' en stootte op de Vier Uitersten van Ignatius van Loyola. Maar AMVK geeft er wél een eigen interpretatie aan.

De Dood, het Oordeel, de Hel en de Hemelse Glorie, dat zijn de Vier Uitersten van Sint-Ignatius van Loyola, stichter van de Jezuïetenorde. Hij gaf de mensheid, naast vele andere zegeningen, ook een struktuur van geestelijke oefeningen mee, die mits doorgedreven toepassing tot de heilige staat kunnen leiden. In haar zoeken naar de oorsprong van de westerse noties Goed en Kwaad stootte Anne-Mie Van Kerckhoven op deze kerkleider, die mee aan de basis lag van dat overheersende westerse denken. "Maar het traditionele Europese denken is duidelijk aan zijn einde toe", zegt ze. "Het wordt stilaan vervangen door een veel wereldser en humaner denken, dat invloeden in zich heeft van alle grote kultuurtendenzen." In die optiek heeft ze vier grote werken gemaakt, waarmee ze de Uitersten wil interpreteren. Tegelijk heeft ze er de 4 Bewegingen van dans-kunstenaar Marc Vanrunxt (onlangs nog op het festival De Beweeging) in verwerkt. "Ik werd gedreven door het onrecht, het verdriet, het schuldgevoel waarmee de huidige wereld je konfronteert. De morele waarden vervagen volkomen. Ik ben er van overtuigd dat je met het kwaad moet omgaan om het te leren kennen." In die optiek sluit ze aan op haar vorig werk, dat ze (vaak samen met Danny Devos) in de Borgerhoutse Club Moral doet: het plastisch zoeken naar extremen, zowel rechts als links, wat vaak tot vragen en onbegrip leidt bij het kijkpubliek.

COLLAGES
Uitgangspunt van de expo "De 4 Uitersten" zijn beelden die AMVK al gebruikte in een animatiefilm waar ze momenteel aan werkt. Zij maakte van die beelden telkens vier collages, die een samenhang bieden via het thema van het Uiterste. Het eerste werk is Ad Nauseam, of "tot kotsens toe" en beschrijft vooral het kind zijn, "waar je als een hondje wordt behandeld, dat allerlei kunstjes moet leren." Twee is O Altituda Divinitatis, "waarbij de kijker in aanraking komt met goddelijke gevoelens, zowel goeie als kwade". Collage drie is de Homo Bulla, of de mens als zeepbel: "Ignatius predikte de onverschilligheid tegenover het aardse, de mens mocht zich enkel bezig houden met geestelijke waarden. Met dat principe hebben ze een paar eeuwen de macht uitgeoefend, maar nu komt daar een einde aan, alles wijst erop", zegt AMVK. Daarom werd het vierde Uiterste haar eigen interpretatie van een fundamentele vraag aan de hele Loyola-opbouw: "Maar van waar komt dan het Kwaad?".
De Vier Uitersten is een hoogst persoonlijk werk, met een interpretatie die bewust afstand neemt van de 'normale redeneringstechnieken', omdat het Abnormale in AMVK's werk van essentieel belang is. Wie de vier collages wil gaan bekijken kan terecht in de Zeno X Gallery, Leopold de Waelplaats 16 Antwerpen (rechtover het Museum), elke vrijdag en zaterdag van 14 tot 18 uur tot eind juni.

(Marc Ruyters in De Morgen, 16 mei 1984)

Illustratie: AMVK - De 4 Uitersten, 1984, 16mm film, kleur en zwart/wit, geluid, 5'55", met Guy Cassiers, Marc Vanrunxt, Danny Devos.

De Goede Ingrediënten voor Cultuurjournalistiek

2006-06-09T14:45:00.000+02:00

In De Morgen van 7 juni 2006 wordt aandacht besteed aan de tentoonstelling van de tekenreeks "The Good Ingredients" van Michaël Borremans in La Maison Rouge.
Verdienstelijk dat de krant met beeld en kort inhoudelijk kader bericht omtrent de activiteiten van belgische kunstenaars in binnen- en buitenland. Jammer echter dat net zo'n pareltje van belangstelling ontsiert moet worden door het zaad van naijver en concurrentie. Dat Luc Tuymans 's lands succesvolste kunstenaar is doet bij eender welke tentoonstelling van eender welke andere belgische kunstenaar niet ter zake. Het komt er op aan dat ons land een aantal kunstenaars herbergt die internationaal hoog ingeschat worden, enige fierheid daarover overstijgt ruim het vaak kortstondig succes.

Danny Devos
Beeldend kunstenaar,
Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst.

Deze tekst was een reactie op een artikel waarin Michaël Borremans zo nodig moest gekentekend worden als "na Luc Tuymans 's lands succesvolste kunstenaar".

Illustratie: Michaël Borremans - The Good Ingredients, 2006.

Bijlange geen Perfecte Uitspraken van een Cultuurprogrammamaker

2006-06-09T14:21:00.000+02:00

Tot mijn lichte verbijstering lees ik vandaag (5-5-2006) in De Morgen (pg.3) de woorden van Bruno Wyndaele ('Ons programma perfect? Bijlange niet').
Die stelt namelijk dat "een kunstenaar communiceert via zijn kunst", hetgeen ik nog volkomen beaam. Door evenwel in dezelfde adem te zeggen dat een kunstenaar dat niet hoeft te verklaren in woorden, en meer nog dat "als een beeldend kunstenaar dat zou kunnen, zou hij toch geen beeldend kunstenaar geworden zijn", degradeert de heer Wyndaele de (beeldende) kunstenaar haast tot een soort hersenloos wezen dat zich enkel op papier, met verf of met klei kan uitdrukken.
Dat er zich naast het visuele resultaat van de creatie ook een denkproces, met heuse woorden en termen afspeelt ontgaat hem of interesseert hem niet. Jammer want een cultuurprogramma zou net dat, al is het maar met een luchtige spadesteek, kunnen uitdiepen.

In de afgelopen jaren is er dankzij de inzet van kunstenaars in het cultuurklimaat en beleid aardig wat veranderd, een organisatie zoals het NICC (belangenbehartiger voor beeldende kunstenaars èn gerund door kunstenaars) speelde een voortrekkersrol in het dossier 'kunstenaarsstatuut'. Naar aanleiding van de kritische commentaren op het kunstendecreet besliste de overheid ondermeer om kunstenaars op te nemen in de adviescommissies.
Geloof me heer Wyndaele, die zitten daar niet met hun vingers in de verf.

Dat er geen goed voorbeeld van een cultuurprogramma in onze buurlanden te vinden is zou net de uitdaging moeten zijn om er een te maken dat een voorbeeld voor de buurlanden is. Misschien kan het productiehuis "De Filistijnen" wel eens beroep doen op een kunstenaar bij het maken van een cultuurprogramma, dankzij de regeling 'kunstenaarsstatuut' kan dat overigens voor de werkgever op een ontzettend voordelige manier.

Danny Devos
Beeldend kunstenaar,
Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst.

Deze tekst was een reactie op uitspraken van Bruno Wyndaele naar aanleiding van een interview met Michaël Borremans in "De Leeuw van Vlaanderen" (een cultuurprogramma op de Vlaamse TV), en werd in De Morgen gepubliceerd op 9 mei 2006

Illustratie: Michael Borremans - The Pin
2004, oil on wood, 20x 20cm.

Dood Maar Niet Vergeten(Dead But Not Forgotten)

2006-06-09T13:51:00.000+02:00

Longing for the Real Picture aka Oil Painting on Canvas in Flanders' Small Apron aka Wollen Sie die Totale Malerei?

1. I've seen that face before
With a very little bit of amusement I have read Pas & Ruyters' essays "The Longing for the Pictorial" and "Painting in Flanders after 1980" for 'Openbaar Kunstbezit in Vlaanderen'. The cover sports "Der Diagnostische Blick" from Luc Tuymans, oil on canvas from 1992.
I've seen that face before, namely in the studio of Headnurse AMVK (Anne-Mie Van Kerckhoven) back in the late eighties. She was doing a series of paintings (huh?) of people diagnosed with heart diseases, based on illustrations in a german book of people whose type of disease could be read from symptoms in their facial expression.
From 1987 till 1990, AMVK also made a series of 54 portraits based on Heinrich Heine's poem "Die Loreley". People came to her studio, by chance or on their own behalf, and posed for 2 hours while she painted their portrait. She always started with the white of the eyes.
Luc Tuymans is portrayed as nr 37, "sie kämmt", and Marc Ruyters as nr 57, "er schaut nur". Finally the 54 portraits were used in a computer-animated movie and an interactive hypertext on the internet.
www.clubmoral.com/amvk/Loreley

2. TroubleCar.Rijksakademie
Since 1993 Narcisse Tordoir, Luc Tuymans and Headnurse AMVK have been so-called 'advisors' at the Rijksakademie in Am*dam. All three living in Antwerp, they split a car about 15 times a year to drive up north while having heated discussions about painting on the way. Those were also the peak years of the NICC, an artist led organisation in Antwerp that changed the barren landscape for artists in Belgium. Anyway, these three painters' vigourous car discussions resulted in Tuymans and Tordoir organising "TroubleSpot.Painting" in the NICC and Antwerp's Museum of Contemporary Art M_HKA.
Headnurse AMVK not only had her work represented in TroubleSpot.Painting, but at the same time had a full flavoured show "Nursing care, in melancholy stupor" at the M_HKA with paintings, drawings, installations, videos and interactive computer works.
www.clubmoral.com/amvk/muhka

3. Forgotten but not dead
In spite of TroubleSpot.Painting that aimed to present painting in its present time with sculptural influences, videos, photos and installations, seven years later Ruyters still narrows it down to 'oils on canvas' :(
Apart from cycling, nothing has ever risen from the mud of Flanders' fields as they were in the trenches of the Great War. With bigmouth Tuymans (78.700 hits on google!) as the head of the dragon to conquer the world with oils on canvas we're supposed to believe we're a great painting nation. Unfortunately the bulk of the platoon follows with a lot less: De Keyser at 18.200, Borremans at 9.580, then steep down to De Beul at 620 and Tordoir at a mere 550.
Cycling bigmouth Eddy Merckx scores 758.000 hits on google, a loooong way to go for Tuymans. Another long dead (Antwerp 1956) cycling hero, Stan Ockers, scores a good 13.500 hits on google. He's dead, but not forgotten. Whereas Anne-Mie Van Kerckhoven with 12.100 hits on google is forgotten in Flanders after 1980, but then she's not dead....

4. Wollen Sie die Totale Malerei?
Let's face it, contemporary art in Flanders is mud on burlap when you read about it. And it will remain so unless some decision makers, media guru's, and true believers get going. Flanders looks like it a lot, but this is not the middle ages anymore. Nowadays there's modes of communication, publication, worldwide distribution, and you can literally hold it in your hand! It's gut wrenching to read all this believers' idiosyncratic rim ram, always leaving the world behind with a compassionate smile instead of wild eyed interest for art in Belgium.
We've got installation artists, video artists, performance artists and media artists in Belgium that make each and every Bill Viola, Paul McCarthy, Matthew Barney or Bruce Nauman gasp for breath.
We don't need a Ministry of Culture, we need a Ministry of Propaganda!

DDV
Stakeholder in an Environment for Contemporary Art
20060113

This article was written on 13 jan 2006 on the occasion of the publication of "Painting in Flanders after 1980", a concise translation of the Winterissue of "Openbaar Kunstbezit in Vlaanderen".

illustration: Anne-Mie Van Kerckhoven - Dood Maar Niet Vergeten
(Dead But Not Forgotten), 1981, silkscreen paint on plexi, 60x113.