Hieronymus Bosch, Hellscape (1490) | Florentina Holzinger, Venice (2026) | Hieronymus Bosch, Bruges Judgment Triptych (1486)
Standaard.be | Venetië met verve
Geert Van der Speeten draait nu toch al enkele jaren mee in het cultuurverslaggevingslandschap. Je zou denken dat zo iemand wel kaas heeft gegeten van kunstgeschiedenis en kunstdisciplines. Nee dus.
In zijn “Venetië met verve: zeven niet te missen haltes op de Biënnale” slaat hij de bal mis als het gaat over performance. Op de Biënnale van Venetië zijn helemaal geen performances te zien. Zowel Florentina Holzinger als Miet Warlop voeren er een choreografie uit. Een choreografie is een vooraf uitgeschreven scenario van bewegingen die volgens het vastgelegd patroon worden uitgevoerd door dansers of acteurs. Dat is geen performance.
Een performance is een kunstwerk dat door een performancekunstenaar wordt uitgevoerd, en waarbij de kunstenaar en zijn lichaam onlosmakelijk verbonden zijn aan de totstandkoming van het kunstwerk op het moment dat het gemaakt wordt. Het fysieke lichaam, het uithoudingsvermogen, de pijngrens van de kunstenaar, de omgeving, de ruimte, de reacties van toeschouwers, weersomstandigheden en alle factoren van dat specifieke moment bepalen het uiteindelijk resultaat of uitzicht van het kunstwerk.
Een performance wordt niet gerepliceerd, elke performance is uniek, en het kunstwerk kan slechts éénmaal gezien worden door de aanwezige toeschouwers. Anderen moeten zich tevreden stellen met tweedehands beschrijvingen, foto’s of filmopnamen.
Daarom moeten choreografen, dansers en met uitbreiding de gehele verzameling der podiumkunstenbeoefenaars afzien van het gebruik van het woord ‘performance’ binnen hun praktijk. Niet alleen kannibaliseren ze op die manier onterecht performancekunst als discipline binnen de beeldende kunst, ze zorgen er ook voor dat de traditionele performancekunstenaars uit de hedendaagse kunstcontext worden geweerd wegens niet spectaculair, opzienbarend of controversieel genoeg.
Beeldende kunstorganisaties of -manifestaties zouden zich niet door deze goedkope trend mogen laten inpakken. Als in de vele schilderkunst tentoonstellingen heden ten dage die schilderkunst geen millimeter buiten de platgetreden paden mag lopen moet men dat ook niet met de andere disciplines in de beeldende kunst doen.
Performancekunst terug aan de performancekunstenaars!
Danny Devos, performance kunstenaar met 176 performances op de teller.
Geert Van der Speeten has been active in the cultural journalism landscape for quite a few years now. One would think that someone like him would know a thing or two about art history and art disciplines. But no.
In his “Venice with Verve: Seven Unmissable Stops at the Biennale,” he misses the mark when it comes to performance. There are no performances to be seen at the Venice Biennale at all. Both Florentina Holzinger and Miet Warlop perform a choreography there. A choreography is a pre-written scenario of movements that are executed by dancers or actors according to a fixed pattern. That is not a performance.
A performance is an artwork executed by a performance artist, in which the artist and his body are inextricably linked to the creation of the artwork at the moment it is made. The physical body, endurance, the artist's pain threshold, the environment, the space, the reactions of spectators, weather conditions, and all factors of that specific moment determine the final result or appearance of the artwork. A performance is not replicated; every performance is unique, and the artwork can only be seen once by the spectators present. Others must content themselves with secondhand descriptions, photos, or film footage.
Therefore, choreographers, dancers, and by extension the entire body of performing arts practitioners must refrain from using the word ‘performance’ within their practice. Not only do they thereby unjustly cannibalise performance art as a discipline within the visual arts, but they also ensure that traditional performance artists are excluded from the contemporary art context because they are not spectacular, sensational, or controversial enough.
Visual arts organisations or events should not allow themselves to be taken in by this cheap trend. If, in the many painting exhibitions today, painting is not allowed to stray one millimeter away from the beaten path, one should not do the same with the other disciplines in the visual arts either.
Return performance art to the performance artists!
Danny Devos, performance artist with 176 performances to his name.
No comments:
Post a Comment