Wie ter Plaatse Blijft Dansen zal geen Deel Uitmaken van de Revolutie | Those who Carry on Dancing on the Same Spot will not be Part of the Revolution

Enkele bedenkingen bij de ‘Oproep tot solidariteit / open brief aan de Vlaamse Regering, de minister-president en de minister van cultuur’ van enkele coryfeeën uit de (beeldende) kunstsector. [https://www.redcultuur.be/]

De groepering beweert dat “In Venetië toont België dit jaar in het Belgische paviljoen de urgente en grensverleggende tentoonstelling-performance IT NEVER SSST. Een primeur in de 131-jarige geschiedenis van de Biënnale.” De Belgische bijdrage is om te beginnen geen performance maar een choreografie. Het is ook helemaal geen primeur in de 131-jarige geschiedenis van de Biënnale, want al in 2013 bestond de bijdrage van Roemenië uit een collectief van performance kunstenaars die in een immateriële retrospectieve ‘The Encyclopedic Palace’ representatieve historische kunstwerken vorm gaven door middel van performances. [https://cndb.ro/romanias-immaterial-retrospective-at-the-venice-biennale/]

Verder stipuleert de groepering dat “Podiumkunsten worden nu voorlopig gespaard, terwijl erfgoed en musea de zwaarste klappen krijgen.” Het is niet voor het eerst dat de podiumkunsten gevrijwaard worden van draconische ingrepen in het Vlaamse cultuurlandschap. Niet alleen zijn de podiumkunsten sinds mensenheugnis sterk in organisatie, vereniging en solidariteit - inclusief een vertegenwoordiging door vakbonden, de podiumkunsten blinken ook uit in het kannibaliseren van andere kunstdisciplines, in het bijzonder Performancekunst.

“Beleving heeft vandaag een grotere impact dan kennis en zorgt echt voor verbinding” is het opentrappen van een open deur. Het zijn de Vlaamse beeldende kunst organisaties die de kennis en impact van beeldende kunst verkwanseld hebben door hun ruimtes te vullen door er opgezette kamelen, yoga matten en verkleedpartijen binnen te smokkelen. Belevingen die enkel tot gevolg hebben dat de focus op de kunstwerken verdwaast en tot bijkomstigheid herleiden.

Alweer door te stellen dat “Een archief of een collectie kan even subversief zijn als een podiumvoorstelling” komt de groepering alweer niet verder dan een povere vergelijking met de podiumkunsten. De hedendaagse beeldende kunst schijnt er maar niet in te slagen om een eeuwenoude kunstgeschiedenis ‘Van Altamira tot Heden’ op tafel te leggen, niet bij overheidsverantwoordelijken, niet bij de andere kunstdisciplines, niet bij de media, niet bij de achterban, en helaas niet eens bij de eigen onderdanen.

De groepering achter ‘redcultuur.be’ schermt met wat namen maar vervalt al snel in een tandeloze herkauwing van geweeklaag een tijd geleden over de ondergang van het M_hka. De website hoort toe aan een Antwerpse grafisch vormgever [https://bureaumarnef.be] met als enige referentie de website van het teloorgegane kunstmagazine hART, later GLEAN van Kathleen Weyts, voorzitter Museum@Risk. Daarmee is de kleine cirkel rond.

Of dit tandeloos pamflet de cultuur in Vlaanderen/België kan redden blijft een reddeloze vraag. Zolang dezelfde groupuscule ter plaatse blijft dansen zal er van enige revolutie geen sprake zijn.

Danny Devos

Kunstenaar

Stakeholder in een Omgeving voor Actuele Kunst

---

Some reservations regarding the ‘Call for solidarity / open letter to the Flemish Government, the Minister-President and the Minister for Culture’ from a number of leading figures in the (visual) arts sector. [https://www.redcultuur.be/]

The group claims that “In Venice this year, Belgium is presenting the urgent and groundbreaking exhibition-performance IT NEVER SSST in the Belgian Pavilion. A first in the 131-year history of the Biennale.” To begin with, the Belgian contribution is not a performance but a choreography. Nor is it a first in the 131-year history of the Biennale, as as early as 2013, Romania’s contribution consisted of a collective of performance artists who, in an immaterial retrospective entitled ‘The Encyclopedic Palace’, gave form to representative historical works of art by using performances. [https://cndb.ro/romanias-immaterial-retrospective-at-the-venice-biennale/]

Furthermore, the group states that “the performing arts are currently being spared for the time being, whilst heritage and museums are bearing the brunt of the cuts.” This is not the first time that the performing arts have been spared from draconian measures in the Flemish cultural landscape. Not only have the performing arts, for as long as anyone can remember, been strong in terms of organisation, association and solidarity – including representation by trade unions – but they also excel at cannibalising other artistic disciplines, especially Performance Art.

“Experience has a greater impact today than knowledge and truly fosters connection” is stating the obvious. It's the Flemish visual arts organisations that have squandered the knowledge and impact of the visual arts by filling their spaces with stuffed camels, yoga mats and fancy dress parties. Experiences that merely serve to divert the focus away from the artworks and reduce them to a mere afterthought.

Once again, by asserting that “An archive or a collection can be just as subversive as a stage performance”, the group once again fails to go beyond a feeble comparison with the performing arts. Contemporary visual art seems utterly unable to present a centuries-old art history ‘From Altamira to the Present Day’ – not to government officials, not to other art disciplines, not to the media, not to its supporters, and, sadly, not even to its own followers.

The group behind ‘redcultuur.be’ flaunts a few names but quickly descends into a toothless rehash of lamentations about the decline of the M_hka a little while back. The website belongs to an Antwerp-based graphic designer [https://bureaumarnef.be], whose sole reference is the website of the now-defunct art magazine hART – later GLEAN – run by Kathleen Weyts, chair of Museum@Risk. Thereby the small circle is complete.

Whether this toothless pamphlet can save culture in Flanders/Belgium remains a hopeless question. As long as the same tiny clique continues to dance on the same spot there will be no revolution whatsoever.

Danny Devos

Artist

Stakeholder in an Environment for Contemporary Art